09-12-06

Mama -zijn

 

Alles is anders. Zelfs een berichtje typen op m'n blog komt er niet meer van. Het gaat allemaal zo snel en ik probeer er zoveel mogelijk van te genieten. Ik kan niet wegsteken dat ik het er soms moeilijk mee heb. Mama zijn is nog zoveel mooier dan ik had verwacht en toch voel ik me zo moe. Ik denk vaak eens aan de jaren dat mijn ventje en ik "alleen" waren met ons tweetjes. We hebben toen niet beseft hoe makkelijk we het hadden. We deden alles waar we zin in hadden, gingen uit zovaak we wilden, lagen in ons bed tot een stuk in de dag. Ik mis die dagen niet, maar ik besef dat het jaren waren die nooit meer zullen terugkomen. Mooie jaren, jaren zonder veel verantwoordelijkheid.  Nu is er die kleine pruts die ons wakker houdt. Ons huisje is nu meer dan ooit een thuis.  Het gaat ver dat mama-zijn. Vanavond gaan we uit en ik word al moe bij de gedachte dat het na middernacht zal worden. Waar haalt een mens de energie vandaan, vraag ik me dan af? Soms vind ik mezelf niet sterk genoeg als mama. Al die andere mama's lijken alles makkelijker te kunnen vatten dan ik. Ze doen het zonder veel moeite en slagen er terzelfdertijd in er zélf ook nog eens oogverblindend goed uit te zien. Ik staar me soms blind op andere mama's. En tuurlijk weet ik dat dat niet hoeft. Alleen... ik voel me soms zelf nog kind terwijl ik moet mama-zijn....

16:59 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

waarom zou je niet af en toe zelf nog een kind mogen zijn? :)

Gepost door: Bloempje | 09-12-06

je bent nog steeds wie je bent in de dingen die je schrijft..

Gepost door: gewoon ik... | 11-12-06

Maaamaaa Maaamaaa Ik kijk ook wel eens terug op die jaren alleen met ons twee naar rust en kalmte. Toch heb ik geen spijt dat dit voorbij is, want ik zou mijn 3 (biggetjes) kindjes niet kunnen missen. Ik twijfel soms wel of ik het allemaal wel goed doe, soms staat er zo een berg strijk en lijkt het wel of er een bom ontploft is in huis en weet ik gewoon niet waar ik eerst moet beginnen. Dan denk ik, van kan ik dat echt niet aan, hoe doen die anderen dat allemaal. Voor we kinderen hadden had ik zo echt in mijn hoofd hoe ik het allemaal ging doen en nu betrap ik mezelf erop dat het soms echt moeilijk is om dat allemaal na te streven. Langs de andere kant kunnen wij mama`s alleen maar ons best doen en als we allemaal eens wat eerlijker tegen elkaar zouden zijn zou je al snel merken dat er wel meer mama`s met dit gevoel kampen en dat zou het gemakkelijker maken dan heb je niet het gevoel dat je er alleen mee zit en dat de perfecte mama niet bestaat. Ga nu stoppen want er roept er eentje dat hij klaar is op toilet, groetjes

Gepost door: zielsgenootje | 23-04-07

De commentaren zijn gesloten.