25-02-06

Aftellen

 

Nog 3 weken vol verwachting...

We kijken met spanning uit naar de komst van onze eerste kleine spruit.

Ik verlang naar zijn kleine vingertjes en teentjes,

zijn zachte huid en donzige haartjes.

Dit is het mooiste van hem en mij samen,

een droom die werkelijkheid wordt.

20:12 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

24-02-06

Hoop

 

"Er is nog hoop..." denk ik steeds als ik in die helder blauwe ogen kijk. Hoe slecht het er ook allemaal voorstaat, in de ogen van een kind vervaagt het allemaal.

Ik droom vaak van een wereld waar we 'vrij' zijn. We maken zelf alle keuzes niemand hoeft daarvan af te zien. Moest dat dan ook nog lukken en aardig draaien, dan lacht éénieder naar elkaar. Een aanstekelijke glimlach die je binnenste verwarmt. Zo'n soort glimlach die je voelt wanneer je iets goed doet voor een ander. Een onvoorwaardelijke lach. ('Begin bij jezelf' zeggen ze dan. Big joke. En ik maar lachen naar al die boze mensen zeker, mij niet gezien.)

Ik droom van een wereld waar alle handen met elkaar verbonden zijn. Elk afzonderlijk hand geeft extra warmte. We voelen elkaars geluk, evenals elkaars verdriet. Niemand hoeft zich aan te passen of in te leven. We zijn altijd samen, hand in hand. (Waarom klinkt dit zo naïef en stom? Laat ik mezelf maar niks wijsmaken. Ik zal me op deze vrijdagavond maar beter nestelen in de heerlijke cocon die wij 'individualiteit' heten. Nooit was mijn droom verder weg.)

21:04 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-02-06

Onschuld

 

In hoever kan iemand 'onschuldig' in het leven staan? Ik vraag het me dikwijls af. Misschien is het iets wat we allen in wezen nastreven, willen we in ons binnenste goed en eerlijk zijn. Toch lukt het maar weinigen, me bedunkt. Ik kijk vaak diep in de ogen om de waarheid te mogen vatten, maar wat is de waarheid? Wat is goed en wat is slecht? Wie kan daarover oordelen?

Dikwijls kom ik tot de conclusie dat we onszelf zo danig veel verplichtingen en regels opleggen dat het niet anders kan dan zo nu en dan zware of minder zware uitspattingen te maken. Is dit wat wij 'menselijk' heten? Maakt het een mens gelukkiger of net niet?

We lopen allemaal binnen de lijntjes, of we dat nu willen of niet. We mogen niet drinken als we rijden, probeer vooral geen sigaret op te steken tijdens het werk, betaal zorgvuldig alle belastingen en vergeet zeker de vuilniszak niet buiten te zetten op de juiste dag. Ga elke dag braaf én vooral stipt naar het werk en blijf beleefd als iemand je een duw geeft op de trein. We kunnen niet anders dan 'goed' zijn tussen die grote menigte mensen. De één is al wat beter dan de ander uiteraard. De lijntjes vervagen af en toe, onbewust of zelfs zonder het goed en wel te beseffen. De vraag is wie het beste af is? Zijn wij mensen niet te streng voor onszelf?

Dit soort vragen stel ik mezelf bewust niet al te vaak. Want zeg nu zelf, als een mens daar gaat over nadenken, dan kan de hele wereld wel nu meteen barsten!?

18:52 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-02-06

Prinsesje

 

In de ogen van het kleine prinsesje was de wereld nooit eerder zo mooi. Haar donkere haartjes, zachte huid en fijne lipjes zijn heel anders dan die van haar zusje. Zij is veel meer een typisch deeltje van de familie. Ergens geeft dat me een gerust gevoel.

Eén blik op haar overweldigende schoonheid brengt m'n gedachten bij allen die ik liefheb en in het bijzonder bij hem. Alles aan hem is zalig.... werkelijk alles....

19:45 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-02-06

 Familie

 

Er zijn van die mensen die niet veel waarde hechten aan hun familie. Het zijn diegenen die nooit zullen begrijpen waarom juist hun advies belangrijk is, waarom net hun woorden je raken, waarom je in tranen en gelach met elkaar verbonden bent.

Voor mij hoeft het geen uitleg, het is zo klaar als het water in Schotland, zo helder als een prachtig lied van Ozark Henry. Ik zou geen seconde willen missen van de bezorgdheid van ons ma, de volhardendheid van ons pa, de schattige nichtjes en neefjes, de oubollige nonkels en tantes, de oprechtheid van de woorden van een zus of broer. Dikwijls vloeken we op elkaar, zouden we de ander verwensen om wat die zegt, maar altijd is het een troost te weten dat zij diegenen zijn die het diepst in je hart zitten en altijd bij je zijn, waar je ook bent.

De komst van alweer een prachtig meisje in ons midden wakkert bij ons allen gevoelens aan van puur geluk, tranen van oprechte dank voor dit kleine wonder. En dit is nog maar het begin... er staat ons nog zoveel moois te wachten. Onze kleine spruit in mijn buik laat nog even op zich wachten, maar ik weet nu al dat hij heel geliefd zal zijn temidden van deze fijne familie...

20:51 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |