27-12-05

Winterkou

 
De winter en haar strengste kou laten zich duidelijk voelen. Hier binnen is het heerlijk warm en gezellig. Terwijl ik naar de kleine sneeuwvlokjes kijk die het veld hier langzaam bedekken, probeer ik me in te beelden wat hij nu doet. Ik krijg dit soort gedachten maar niet uit mijn hoofd, hoezeer ik soms ook probeer me krampachtig met allerlei zaken bezig te houden. Dit gevoel komt steeds opnieuw terug. Er is weer heel wat gezegd dat tot nadenken stemt, daar hebben we beiden ons aandeel in gehad.
 
De sneeuwvlokken worden beetje bij beetje groter en vallen sneller op de grond. Weldra zal het hele veld een wit tapijt zijn. Ik wou dat ik dit samen met hem kon bekijken, zonder twijfel zou hij hier evenveel van genieten als ik...
De snelheid waarmee de vlokken vanuit de hemel naar beneden komen, maakt me ietwat onrustig. Vaak lijkt de natuur mijn gedachten te achterhalen... de kleur van haar wolken, de stilte van het sneeuwlandschap, de onrust van haar wintervlokken,...
 
Ik voel hoe mijn kleine spruit warm en veilig in m'n buikje zit. Hij zal deze wereld ongetwijfeld ervaren als bijzonder mooi. Ik zal er alles aan doen om dat waar te maken...

14:53 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

17-12-05

Weekend

 
Vanuit de radio klinkt prachtige muziek. Het weekend ingezet met een uitgebreid gezellig ontbijt realiseer ik me dat ik niets liever doe dan toekijken hoe de nacht overgaat in het mooie van een dagje thuis. Het ochtendgloren hangt om de bomen en de dag moet moeite doen om door te breken. Het zal een grijs weekend worden. Toch verheug ik me op wat vandaag zal brengen. Ik voel het verlangen lichtjes m'n hart binnensijpelen, alsof ik de dauw van me afschud.
 
Ik weet het allemaal... hoe miniem en breekbaar dit verlangen is, hoe kwetsbaar, hoe onnozel op een manier. Toch zal ik het toelaten, zonder twijfel. Ik verwacht niets en vraag nog minder.
Ik denk aan de woorden die hij schreef en vraag me af of het leven niet altijd een beetje een puzzel is... enkel die mensen die je beroeren krijgen een plaatsje. Keuzes worden gemaakt, bepalen wie je bent, waar je van houdt.
 
De hardheid van de winter brengt die gekende drang naar verandering mee. Terwijl het licht aan de hemel hier eindelijk doorbreekt voel ik hoeveel ik naar de lente snak, naar alles wat er me te wachten staat. Ik kan bijna niet meer wachten.
 

09:07 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

13-12-05

Maanlicht

 
Het maanlicht in haar blauwe ogen flakkert lichtjes op. Het besef alles los te kunnen laten doet haar goed, het sterkt haar op een manier die ze voorheen nooit voor mogelijk zag. Het moment is gekomen. Een terugweg zal ze niet toelaten, het kwetst haar teveel, de afwijzing is te groot.
Soms moet ze moeite doen om het allemaal te begrijpen, lijkt het wel of ze alles beleefde in een rusteloze vloed van dromen...
Ze denkt aan het maïsmeisje met al haar verlangens, haar onbezonnen gedachten en voelt hoe ze langzaam afscheid neemt van deze zomergedachten in haar ziel.
Ze maakt zich op voor de komst van een nieuwe warmte. Ze is dankbaar voor de overgang naar het nieuwe jaar, de denkbeeldige stap naar een nieuwe lente...
Haar gedachten concentreren zich enkel nog op alles wat ze fijn vindt... nieuwe verlangens, haar liefste & het lentekindje in haar buik. Dit alles kan geen toeval zijn.

18:49 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-12-05

Oneindig

 
Het felle zonlicht dat gebombardeerd wordt vanuit de kristalheldere hemel staat in fel contrast met mijn gevoelens. Zij zijn mistig & grauw, in geen enkel opzicht zoals de prachtige dag die het vandaag is. Ik zou kunnen doen alsof het me allemaal niet raakt, me afsluiten van dit alles... Is dit niet waar ik zolang op gehoopt had? Het zou alles veel makkelijker maken en toch voelt het zo niet... Ik besef dat verlangens altijd dubieus zijn.
 
Voor het eerst heb ik het gevoel dat hij me niet begrijpt. Hij stoot me verder en verder van zich af, misschien begrijpelijk heel bewust. Er is die sterke drang naar een luisterend oor.
 
Ik weet maar al te goed wat me te doen staat. Het lijkt zo simpel om het juiste te doen en toch dralen m'n gedachten steeds opnieuw naar alle mogelijke kanten. Ik kan het onmogelijk loslaten.
De schaduwen die buiten het gras betreden zijn lang en gerekt. Ze bereiken nu waarschijnlijk één van hun langste punten. Ze lijken oneindig te zijn...
 
Ik mis de warmte in zijn ogen, het besef dat niets of niemand tussen ons komt. Ik vraag niet veel, enkel de waarheid in zijn hart. Vandaag lijkt die waarheid oneindig ver weg...

14:39 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-12-05

Bitterzoet

 
In de ban van de hormonen. Emotie ten top. Laat ons zeggen dat ik mezelf niet meer in de hand heb. Best een vreemd gevoel eigenlijk. Ik weet niet meer wat goed of slecht is en besef dat ik vreemde kronkels maak. Alles raakt me, dubbel en dik. Mensen maken me weemoedig, een eenvoudig gebaar maakt me zeemzoeterig. Het lijkt wel alsof ik nergens meer een klare kijk op heb. *zucht* ...  Laat ons hopen dat ik snel weer mezelf zal zijn. Voor mezelf en ook voor de anderen. Alles is bitterzoet.

20:16 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

02-12-05

Heldere gedachten

 
Een vrouw zal niet gauw veranderen. Ze heeft haar eigen gewoontes en narigheden, haar moraal en zekerheden, waar ze geen moment van wenst af te wijken. Het liefst van al is ze zichzelf. Ze zal voor niemand veranderen, zeker niet voor een man. Ze voelt zich sterk door haar eigen ik, haar eigen wil.
 
Toch zijn er van die zeldzame momenten dat een vrouw verandert. Niet zozeer voor zichzelf, noch voor een man... ze verandert door de schoonheid van de natuur. Soms bij het zien van de bladeren die vallen, soms door een blik op de prachtige volle maan.... Wanneer de kou van de ochtenddauw haar in de armen neemt beseft ze dat ze zichzelf niks hoeft wijs te maken. De waarheid ziet ze 's nachts geschreven in het donker. Ze volgt de nachten zwijgzaam en bekijkt de helderheid van haar gedachten. De felverlichte maan wijkt geen seconde van haar zijde.

20:38 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |