17-12-05

Weekend

 
Vanuit de radio klinkt prachtige muziek. Het weekend ingezet met een uitgebreid gezellig ontbijt realiseer ik me dat ik niets liever doe dan toekijken hoe de nacht overgaat in het mooie van een dagje thuis. Het ochtendgloren hangt om de bomen en de dag moet moeite doen om door te breken. Het zal een grijs weekend worden. Toch verheug ik me op wat vandaag zal brengen. Ik voel het verlangen lichtjes m'n hart binnensijpelen, alsof ik de dauw van me afschud.
 
Ik weet het allemaal... hoe miniem en breekbaar dit verlangen is, hoe kwetsbaar, hoe onnozel op een manier. Toch zal ik het toelaten, zonder twijfel. Ik verwacht niets en vraag nog minder.
Ik denk aan de woorden die hij schreef en vraag me af of het leven niet altijd een beetje een puzzel is... enkel die mensen die je beroeren krijgen een plaatsje. Keuzes worden gemaakt, bepalen wie je bent, waar je van houdt.
 
De hardheid van de winter brengt die gekende drang naar verandering mee. Terwijl het licht aan de hemel hier eindelijk doorbreekt voel ik hoeveel ik naar de lente snak, naar alles wat er me te wachten staat. Ik kan bijna niet meer wachten.
 

09:07 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

idd de lente... :p:p:p

Gepost door: Anne | 17-12-05

ontluikend ligt te wachten
onder het bed van sneeuw
dat het landschap nu verwarmt
lucht in witte bellen
verandering die getemperd wordt...
vanuit een andere perceptie
van hemel naar aarde
vallen vlokjes
dwarrelend
met een wrijving naar de zwaartekracht toe...
kriebelingen tegen je neus
het begin van de zuurstoflijn
adem winter
om ontluikende lente tegemoet te komen...

Gepost door: ac | 17-12-05

:-) heel mooi en zeer herkenbaar geschreven.
lieve groetekes

Gepost door: anneke | 17-12-05

De commentaren zijn gesloten.