13-12-05

Maanlicht

 
Het maanlicht in haar blauwe ogen flakkert lichtjes op. Het besef alles los te kunnen laten doet haar goed, het sterkt haar op een manier die ze voorheen nooit voor mogelijk zag. Het moment is gekomen. Een terugweg zal ze niet toelaten, het kwetst haar teveel, de afwijzing is te groot.
Soms moet ze moeite doen om het allemaal te begrijpen, lijkt het wel of ze alles beleefde in een rusteloze vloed van dromen...
Ze denkt aan het maïsmeisje met al haar verlangens, haar onbezonnen gedachten en voelt hoe ze langzaam afscheid neemt van deze zomergedachten in haar ziel.
Ze maakt zich op voor de komst van een nieuwe warmte. Ze is dankbaar voor de overgang naar het nieuwe jaar, de denkbeeldige stap naar een nieuwe lente...
Haar gedachten concentreren zich enkel nog op alles wat ze fijn vindt... nieuwe verlangens, haar liefste & het lentekindje in haar buik. Dit alles kan geen toeval zijn.

18:49 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Kloppend hart Als het allemaal zo simpel is, zo eenvoudig dan schrik ik..echt.

Gepost door: vlei.. | 14-12-05

De commentaren zijn gesloten.