11-12-05

Oneindig

 
Het felle zonlicht dat gebombardeerd wordt vanuit de kristalheldere hemel staat in fel contrast met mijn gevoelens. Zij zijn mistig & grauw, in geen enkel opzicht zoals de prachtige dag die het vandaag is. Ik zou kunnen doen alsof het me allemaal niet raakt, me afsluiten van dit alles... Is dit niet waar ik zolang op gehoopt had? Het zou alles veel makkelijker maken en toch voelt het zo niet... Ik besef dat verlangens altijd dubieus zijn.
 
Voor het eerst heb ik het gevoel dat hij me niet begrijpt. Hij stoot me verder en verder van zich af, misschien begrijpelijk heel bewust. Er is die sterke drang naar een luisterend oor.
 
Ik weet maar al te goed wat me te doen staat. Het lijkt zo simpel om het juiste te doen en toch dralen m'n gedachten steeds opnieuw naar alle mogelijke kanten. Ik kan het onmogelijk loslaten.
De schaduwen die buiten het gras betreden zijn lang en gerekt. Ze bereiken nu waarschijnlijk één van hun langste punten. Ze lijken oneindig te zijn...
 
Ik mis de warmte in zijn ogen, het besef dat niets of niemand tussen ons komt. Ik vraag niet veel, enkel de waarheid in zijn hart. Vandaag lijkt die waarheid oneindig ver weg...

14:39 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

geef het gewoon allemaal de nodige tijd :)

Gepost door: Anne | 11-12-05

Vanuit mijn cocon Ik ben waarschijnlijk net zoals jij ondersteboven van dit alles, tgaat nog veel sneller dan dat ik het allemaal weet te beseffen..waarom is alles niet simpel en kan ik mijn hart bij je uitstorten, kan ik samen met je lachen, samen met je wenen..ik wil en kan je hand niet loslaten, ik zal voor altijd verbonden zijn met jou..

Gepost door: vlei.. | 12-12-05

De commentaren zijn gesloten.