20-10-05

Levend

 

De wind trekt zichtbaar voorbij. Aan een snel tempo zie ik de denkbeeldige verplaatsing van lucht. De bladeren gaan wild tekeer en blazen hun laatste adem uit. Ook zij hebben er moeite mee de zomer te moeten achterlaten. De zon schijnt fel door de grillige wolken en tekent gouden paletten op de woeste bladeren.

Ik vraag me af of hij het ook ziet op dit eigenste moment. Ik hoor of zie hem niet, en toch vertoeft hij dagelijks in mijn gedachten.  Ik weet dat hij dit soort dingen opmerkt, net zoals ik, in stilte. Misschien is dit een teken dat hij op zoek is, gedreven om datgene te vinden wat zijn hart begeerd. Misschien is het stilte voor de storm. Misschien het aankomende geruis van een overvloed aan woordenstroom.  Ik vraag me dikwijls af of ik zijn ware ziel te zijn krijg, ook al twijfel ik geen seconde aan zijn oprechtheid. Soms lijkt het allemaal een vervlogen gedachte, een ver verleden met mooie, warme herinneringen en toch weet ik dat het levend aanwezig is in het diepste van ons binnenste.


17:22 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

01-10-05

Verandering


De wisseling van de seizoenen…. voor het eerst stoort het me niet. Ik verheug me op een strenge winter waarin mijn hart warmer aanvoelt dan ooit. Dit jaar is er één van de mooiste in mijn leven tot nogtoe. Dat besef maakt me soms euforisch en tegelijk ietwat triest.

Wij mensen worden geboren met wisselende stemmingen. Als ik daarover nadenk is daar niets vreemds aan, ook al maakt het de dingen vaak moeilijk om mee om te gaan. Eigenlijk moet ik er best om lachen, waarom maken we ons soms zo druk terwijl er niets aan de hand is?

Het kindje in mijn buik geeft me een heel andere kijk op de dingen. Niets lijkt er nog toe te doen, alles vervalt in het min bij de gedachte dat ons kleine spruitje groeit in mijn binnenste. 

Dit kleine kindje is het mooiste van hem en van mij samen. Ons kleine wonder...



18:14 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |