09-07-05

Stapvoets

 
Het zijn dubbele gevoelens die me opsluiten in hun bestaan. Er is die sterke drang naar volwassenheid, ook al voel ik me soms nog een klein kind. Die bewuste stappen naar de toekomst maken me weemoedig naar het verleden. Ik denk terug aan hoe onbezonnen alles was, hoe heerlijk en intens. Soms lijkt het alsof al die dingen stapvoets uit elkaar vallen, er nauwelijks nog iets van over blijft, ik opnieuw moet groeien naar een vervolg van mijn verhaal. Vastberaden, maar toch met sporen van tegenzin voert het leven me verder. Tegelijkertijd kan het allemaal niet snel genoeg gaan. Het is allemaal zo verwarrend. Moeilijk en evident gaan samen in één vloeiende beweging.
Ik kijk naar de wolken die gezwind verder schuiven... ze gaan hun eigen weg, soms snel, soms tergend traag... elke dag opnieuw. Niemand weet waar ze heen gaan en toch gaan ze maar door...

18:18 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

That's life! Zo is het leven Livelife... alles wat we meemaken, verrijkt ons leven en maakt ons tot wie we zijn... maar bedenk... wie de toekomst als tegenwind ervaart, loopt in de verkeerde richting...
Nog een fijn weekend!
Groetjes van Fleur

Gepost door: Fleur | 09-07-05

@ Fleur Helemaal waar Fleur... ik heb veel zin in de toekomst en alles wat erbij hoort, maar het neemt niet weg dat ik soms nog eens met heimwee terugkijk naar wat vroeger was... op zich is dat ook niet slecht, het verleden maakt je tot wie je nu bent en kan je gewoon niet wegcijferen.

Gepost door: N. | 10-07-05

we we worden daar sterker van zeg
groetjes en een goede morgengen ze?

Gepost door: ikeniet | 12-07-05

als een wolkendek dat passeert vergeet het blauw zich op te lossen
in de vergankelijkheid van de morgen
het avondrood zwicht als sneeuw voor de zon
en dauwdruppels worden meegevoerd
in een strijd
die een beperkt leven is beschoren
alleen is een ochtendgloren
van een ongekende sterkte
die langer nazindert
dan eenieders vermogen...

Gepost door: ac | 12-07-05

als een wolkendek dat passeert vergeet het blauw zich op te lossen
in de vergankelijkheid van de morgen
het avondrood zwicht als sneeuw voor de zon
en dauwdruppels worden meegevoerd
in een strijd
die een beperkt leven is beschoren
alleen is een ochtendgloren
van een ongekende sterkte
die langer nazindert
dan eenieders vermogen...

Gepost door: ac | 12-07-05

De commentaren zijn gesloten.