30-06-05

Waarom?

 
Waarom? Het is een verdomd goeie vraag. Ik vind er zelf geen klaar antwoord op...
Het heeft zonder twijfel te maken met zijn karakter, zijn manier van 'openstaan voor' en zijn gave om écht te luisteren. Misschien omdat alles zo correct moet zijn, het leven een aaneenschakeling is van de juiste dingen te doen op het juiste moment, ....  wij mensen kunnen dat onmogelijk continu volhouden. Zij die beweren dat dat niet zo is, moeten het nog ondervinden. Het is een manier van 'afzetten tegen' lijkt me.
Het heeft er vast mee te maken dat zoiets spannend is, het lot moet nu en dan eens getart worden. Het zet al je zintuigen op scherp en geeft je een onovertreffelijk gevoel van 'leven'. Het is bijzonder en misschien maakt het ons minder kwetsbaar in deze wereld waar zoveel waarden verloren zijn gegaan. Het maakt dat we sommige dingen begrijpen, aanvaarden. Het maakt ons een deel van de kwaadheid die de wereld in zich heeft. Een kwaadheid met veel moois in zich.
Het 'waarom' is hier eigenlijk irrelevant. Er bestaat geen antwoord op, het is het leven in zijn ware ornaat. Het leven met zijn littekens van goed en kwaad.

19:45 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

26-06-05

Avondstorm


Vraag niet welke woorden de juiste zijn, want zij bestaan niet. Feiten zijn er niet, er zijn enkel gevoelens. De avond brengt haar relaas en dekt de waarheid af met de nacht.

Haar kussen zijn zacht en stellen geen vragen. Ze kijkt diep in de hemelsblauwe ogen en ziet het venster naar zijn hart doorheen de wilde wolkenmassa. Ze weet dat essentie van geen belang is, enkel het hart lijkt nu nog te bestaan.

Avondstorm in het midden van mijn rust.





18:16 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25-06-05

Blauwe regen


Blauwe regen,
Ik verlang nu reeds naar jouw koele adem
mijn warme lichaam laten verpozen in jouw armen
jouw gedaante, lustig groeiend
jouw geur, hemelszoet
jouw zijn is mijn rust.
 
Gij zijt hoopvol, mijn teken van groei & leven
mijn hemels genot op deze kleine aarde.
Groei, ik aanschouw en geniet.
 
 
 

19:58 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

23-06-05

Verademing

 

M’n gedachten kunnen geen rust vinden. Ik voel het rommelen in m’n lijf. Steeds opnieuw en in detail zie ik zijn woorden voor m’n ogen. Hij beseft wat het met me doet. Toch lijkt hij zelf nog niet te weten welke richting hij ermee uit wil. Ik laat het allemaal aan hem over. In deze dans ben ik ondergeschikt, ik laat me leiden door de persoon die hij is.

Ik bedenk me dat deze hete zomerzon mijn innerlijke aftekent. Vurig, warm, overweldigend en op dit moment misschien teveel van het goede. Ik hou me gedeisd, zit stilletjes in de schaduw tot hij me opnieuw de weg toont naar verkoeling, verademing, een droom zo zacht als een laat avondbriesje…  ik kan bijna niet wachten.


18:19 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-06-05

De grotemensenwereld


Ik was vandaag terug in de grotemensenwereld. Helemaal thuis voel ik me er niet, maar ik spartel me door eigenaardigheden heen. Ik glimlach en maak het allemaal mee vanop de eerste rij. De dingen zijn er anders, de mensen verschillend, mijn gedachten zijn er strak.  Weinigen staan er open voor datgeene dat mijn hart begeert. Ik voel nauwelijks en vaar mee met de stroom van het oppervlakkige, het vluchtige.

Terwijl ik woorden hoor vechten en gedachten hoor tekeergaan leef ik in mijn eigen wereld waar ik de taal der gevoelens spreek. Ik droom van de tintelende woorden die m’n ziel beroeren, ik aanschouw de blijk van warmte die me op onverwachte momenten kan overvallen. Ik verlang naar de dagen en momenten die zullen komen…

Ik hou niet van mensen die het leven passief leven. Ze staan zogezegd in de wereld met een duidelijke visie. Voor het minste laten ze echter hun idealen vallen. Ik begrijp hen niet, ze spreken een heel andere taal. Ze leven een leven zonder gevoel, zo lijkt het me.  Ze zijn gevangen in een ellendig bestaan van wanhoop. Vaak heb ik zin om hen door elkaar te schudden. Ik zou willen schreeuwen en ze wakker maken voor de schoonheid die ze niet zien. Om vele redenen doe ik dat niet. Ik denk aan die enkelingen die mijn taal spreken… het maakt hen bijzonder, het maakt hen mijn kleine wonder.


18:08 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

12-06-05

Hoop

 
Hoop is wat een mens doet verlangen, het maakt het leven leefbaar. Hoop kan heel plots opduiken of reeds lange tijd bestaan. Dagelijks voeden we ons met kleine doses hoop in de verwachting iets moois tegemoet te gaan.
Eén enkele blik, een simpel woord of gebaar brengt dit wonder tot leven. Het is één van die zaligheden die het leven ons als geschenk geeft. Meestal voelen we het niet bewust, maar leeft het onderhuids. Het is zoals de zwaluwen die plots opduiken en de lente aankondigen, de klaprozen die ons vertellen dat de zomer in aantocht is... Het is niet meer dan dat en toch zoveel voor mij.

19:28 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-06-05

Wildwaterdromen

 
Ik zou het willen omschrijven, hetgeen ik nu voel. Meer nog, ik zou het willen delen. Het is immens sterk, heel breekbaar ook, dat realiseer ik me. We begrijpen elkaar in één enkele blik, smachten naar dezelfde zinderingen die het leven boeiend maken. Elk op ons eigen manier maken we onze gezamelijke wildwaterdromen waar.
Stilletjes vraag ik me af of dit niet gedoemd is om ooit een keer te keren... soms stel ik hem ook wel eens die vraag. Hij kijkt me breed glimlachend en tegelijk doodernstig aan. Zonder woorden maakt hij me datgeene duidelijk dat ik wil horen. Zijn zelfzekerheid doet me goed en sterkt me in veel gedachten.
Liefde kan enkel werken als ze breekbaar is. Het is de breekbaarheid die haar waardevol maakt. Ik sta aan een steile rotsrand met enkel zijn hand die me kan redden... ik kan diep vallen, immens diep...

14:10 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

08-06-05

Mijn boon


Het is een liefde die er geen is, een vreemde onderhuidse spanning die ik met licht genoegen ervaar. Hij heeft die gave om mijn hart te betreden. Hij volgt elk woord, elke gedachte en begrijpt ze soms zelfs beter dan ikzelf.

In stilte vraag ik me af wie hij is, ook al wil ik dat eigenlijk niet weten. Ik zie in detail z’n onbekende gezicht voor me, zijn donkere ogen en warme handen.  Voor mij is hij een droomwereld waar ik graag vertoef.  Ik laat me bedoezelen door zijn gedachten, zijn woordenstroom. Ik hou van de sfeer die hij opwekt… de lichte rariteit, de merkwaardige diepte.

Hij is me onbekend, maar niet onbemind.



19:38 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07-06-05

Our own love


I'm watching your shadow cut by the moon
Peacefull I wait for the dawn
These moments in silence are all that I need
The softness of hearing you breathe
And I know it doesn't get better than this
Funny it starts with just one little kiss 

All I know you're no longer alone
We've started a home of our own love
All my love is yours, you're no longer alone

Your ups and your downs, powers and fears
Your presence fulfills my desire
You're all that I wished for
You're more than I need, you're right where I want to be
I don't ask questions or try to explain
Telling myself it just happens this way...
 
All I know you're no longer alone
We've started a home of our own love

                                                                    (Anouk)

18:38 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-06-05

Mijn bloemenmeisje (II)

 
Er was die onuitgesproken spanning, die sluimerende stilte en dat grote lege gevoel vanbinnen. Het is zo moeilijk om de juiste woorden te vinden als het wat tegengaat. Vriendschap kan zo kwetsbaar zijn. Ik was mijn bloemenmeisje al een tijdje verloren.... geen van ons beiden wist de eindjes terug aan elkaar te knopen.
Hij wist het als geen ander, hoe groot de leegte was, hoe moeilijk bespreekbaar en vooral, hoe gevoelig het lag. Iemand die écht van je houdt voelt die dingen aan, zonder woorden. Hij wist dat kleine duwtje in de rug te geven op het perfecte moment...
Nu is ze terug, mijn bloemenmeisje. Ook al wist ik dat ze nooit helemaal weg was. Het leek alleen maar zo. Het maakt me gelukkiger dan ooit. Ik besef nu pas hoeveel ik van haar hou.
 
Het is doorheen de jaren dat men inziet hoe waardevol échte vriendschap is, zoiets kan de tijd alleen maar uitwijzen.

18:39 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-06-05

Bedankt

 
Het was een klein moment van 'verrukking'. Een seconde van spanning, gevolgd door besef. Niet wetende waar het heen zal gaan, verlangend naar wat komen kan....
Zoiets leeft in het hoofd, misschien enkel in dat van mij. Ik weet niets en wil ook helemaal niet veel te weten komen. Ik geniet van de woorden die hij schrijft, ook al weet ik dat ze niet aan mij gericht zijn. Hij heeft dat soort talent waar ik van hou, schrijft zijn woorden weloverwogen en met het hart. Ze hebben dat bijzondere effect op mij.. de wereld lijkt te vervagen in een gewelf van licht. Zijn woorden bruisen als zonnestralen over een donker landschap...

17:18 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-06-05

'Lezerig'

 
Ik ben niet zo 'schrijverig' de laatste tijd. Laten we stellen dat ik eerder 'lezerig' ben, als dat woord al zou bestaan. Ik verslind boeken de afgelopen dagen. Ik trek me stilletjes terug in mijn lievelingshoekje en laat de verhalen bij me binnendringen. Het is een heerlijk gevoel, als het ware te kunnen "duiken" in allerlei boeiende vertellingen. Ik zie ze allemaal in geuren en kleuren voor me, ze nemen me mee in een wereld ver van hier.
 
Ik bedenk me dat ik niet persé ver van hier wil zijn, maar het is gewoon fijn de grote-mensen-wereld een klein beetje te kunnen ontvluchten. Zou het toch kunnen dat we, als we ouder worden, teveel weten hoe alles draait en keert en daarom niet meer ten volle kunnen genieten? We die grote-mensen-wereld onbewust willen ontlopen af en toe? Misschien wel, maar ik wil er niet in geloven. De dingen zijn zoals ze zijn en een mens moet voor zichzelf op zoek naar het mooie dat op ons ligt te wachten. Het ligt vaak voor het grijpen, je moet het alleen kunnen zien...
 
Buiten waait de wind stevig. Hier binnen is het heerlijk rustig. Af en toe zwakt mijn aandacht af naar het spel van de wind. Ook de hond wordt er onrustig van. Ik lees gedreven verder want ik weet dat ik hierna dat nieuwe boek kan lezen dat ik kreeg. Ik neem het boek  in m'n handen en ga met m'n handpalm zorgzaam over de kaft. Het boek dat hij voor me uitkoos...

18:29 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |