23-06-05

Verademing

 

M’n gedachten kunnen geen rust vinden. Ik voel het rommelen in m’n lijf. Steeds opnieuw en in detail zie ik zijn woorden voor m’n ogen. Hij beseft wat het met me doet. Toch lijkt hij zelf nog niet te weten welke richting hij ermee uit wil. Ik laat het allemaal aan hem over. In deze dans ben ik ondergeschikt, ik laat me leiden door de persoon die hij is.

Ik bedenk me dat deze hete zomerzon mijn innerlijke aftekent. Vurig, warm, overweldigend en op dit moment misschien teveel van het goede. Ik hou me gedeisd, zit stilletjes in de schaduw tot hij me opnieuw de weg toont naar verkoeling, verademing, een droom zo zacht als een laat avondbriesje…  ik kan bijna niet wachten.


18:19 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Heel mooi! Wat is dit mooi verwoord! Een prachtig stukje poëzie!
Nog een fijne vrijdagavond en een heel mooi weekend!
Groetjes,

Gepost door: Fleur | 24-06-05

Het verlangen.. Er is waarschijnlijk niemand op deze aardbol die meer verlangens heeft dan dit persoontje..verlangens om te zijn wie ik ben, verlangens om stil te zijn en die prachtige gevoelens te laten doordringen..laat me naast je zitten, laat me tegen je schouder aanzitten..laat me je warmte voelen.
De boerejasmijn verliest hier al zijn blaadjes..we duikelen stilaan de zomer in..de avondlucht is zwanger van allerlei geluiden..ik geniet van alles rondom mij en denk aan jou..jij laat me stilvallen, jij maakt dat ik leef..ik trek mijn vertrouwde bekje hier..

Gepost door: vlei... | 25-06-05

De commentaren zijn gesloten.