30-04-05

Mooie dagen

 
Ik voel een lichte tegenzin om hier binnen te zitten. Het stralende zonnetje buiten lijkt me stilletjes naar haar toe te fluisteren. Ik zal haar dra gaan vergezellen en genieten van haar laatste avondstralen. Alles gaat zoveel makkelijker op een dag zoals deze. Alles trekt ook m'n aandacht. Het gras lijkt zachter dan ooit en toen ik het vanmiddag onder m'n voetjes voelde kriebelen voelde ik warme emoties naar boven komen. Hier heb ik al zolang op gewacht... die heerlijke warmte, de zomer die dichterbij komt.. ik nam even diep adem en keek over het veld. De tarwe ziet er nog altijd mooi groen uit. Aan de toppen van de lange groene sprieten vertoeven sedert een 3-tal dagen wel honderden citroenvlinders. Ik kan mijn blik er niet vanaf houden. De vlinders hebben iets mysterieus, telkens je dichter komt zijn ze weer weg. Ze dartelen van hier naar daar en blijven nergens langer dan 2 seconden. Het is moeilijk om 1 vlinder te blijven volgen... vlinders hebben een soort van gave om snel te verdwijnen en je achter te laten met wel duizend vragen.
Het gaat door m'n hoofd dat dit de momenten zijn waarvan ik het meest kan genieten. Ik laat de zon zachtjes m'n huid strelen en denk met plezier aan de gedachte dat er morgen nog zo'n mooie dag zal komen...

20:07 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

26-04-05

Liefhebben

 
Ik voel me rustig vanbinnen... veel dingen staan op orde in m'n hoofd. Ik zou me eigenlijk best zenuwachtig moeten voelen, 10 dagen verwijderd van onze huwelijksdag. Maar dat ben ik niet. Ik ben nog nooit zo zeker geweest van iets als van deze beslissing. Het voelt allemaal goed, alsof het niet anders mag/kan zijn. Nu ik erover nadenk besef ik wat voor een zalig vertrouwd gevoel dat is. Mijn ventje wordt weldra mijn man.
Op zich maakt dat allemaal niet veel uit of het nu m'n man is of m'n ventje... het gevoel blijft hetzelfde. Toch zal ik me nog nét dat ietsje meer verbonden voelen. En ja, ik weet maar al te goed dat er heel wat fout kan lopen. Liefde en gevoelens zijn nu eenmaal niet evident. Ik maak me daarin geen illusies. Ik kan alleen maar liefhebben, liefhebben en nog eens liefhebben... de rest ligt niet in mijn handen.

19:13 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

25-04-05

Mijn Roeselaarse collegaatje

 
Lichtjes glimlachend moet ik denken aan haar. Ze is niet op haar mondje gevallen, zegt rechtuit wat ze denkt. Soms ook wel eens dingen die ik niet zo graag hoor, maar dit gedrag siert haar. Ze is zoals ze is. Meestal draagt ze zwart, niet in het minst omdat ze triestig is. Ze straalt tevredenheid uit en haar blonde lange haren verzachten het donkere zwart. Ze lacht dikwijls en kan spreken met dat gezapig West-Vlaamse taaltje van haar. Haar brede mond en ronde kaken doen haar stralen. Ze is klein, maar weet maar al te goed wat ze wil.
Soms praat ze veel, té veel. Ze zal deze woorden lezen, ooit, en dan zal ze met grote ogen kijken en zich afvragen of ze werkelijk zoveel praat. Ze zal haar tanden breed blootlachen en haar ogen zullen twinkelen. Soms doet ze me denken aan mezelf toen ik op school zat, druk in de weer, snel reagerend en nog sneller afgeleid, alles nauwlettend in het oog houdend. Ze heeft een soort 'onvoorzichtigheid' over zich, trekt zich niet echt aan wat anderen denken. Ze doet gewoon haar ding en daar heeft ze groot gelijk in. Vroeger bezat ik die eigenschap ook, maar hoe ouder ik word hoe meer ik nadenk over de dingen. Het is soms zo gevaarlijk om impulsief te reageren, ook al is het wat je echt wil doen.
In heb een tijdje moeten wennen aan haar en zij vast ook aan mij. Ergens zijn we beiden geen makkelijke karakters, hebben allebei graag gelijk. Soms moet ik er een beetje om lachen als ik ons bezighoor. Mijn Roeselaarse collegaatje... 't is een toffe meid, soms een beetje koppig, maar altijd welgezind. Bedankt meisje, voor die grote glimlach en gewoon om jezelf te zijn!

21:18 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-04-05

Krol er eens op los

 
Zonder dat ik het zelf besef maak ik van die geluidjes die een mens nu eenmaal maakt af en toe. Ik maak ze waarschijnlijk meer dan een ander, want mensen wijzen me erop. Ik hou van dat soort geluidjes... lichtjes kermend, zuchtend, lachend, kreunend of gewoon grollend. Spontane uitingen van gevoel. Meestal diepgewortelde gevoelens die je niet meteen uit, maar die sluimeren aan de rand van je binnenste, wachtend op een klein moment van genot, angst, woede of plezier.
Waarom zou ik niet mogen krollen als een kat als ik daar plezier in heb? Mensen zouden 's meer moeten krollen vind ik. Allemaal samen er lekker op los krollen. Het lijkt me wel wat. hihihi...

17:10 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

17-04-05

Volmaakt.


Het is muisstil in huis. Enkele seconden luister ik aandachtig en wacht... ik wacht op éénder wat, éénder welk miniem geluid... Vanuit de keuken hoor ik de klok zacht tikken en besef ik dat zelfs dit kleine teken mijn gedachten doet dralen....
Een blik op het vertrouwde veld geeft me troost. Het gevoel van in de verte te kunnen staren heeft me altijd al tot rust kunnen brengen. Waarom besef ik dat nu pas? Ik vraag me af hoe ik me zal voelen, als ik ooit deze plek hier moet verlaten. Deze plek die me zo eigen is, waar ik thuis ben.
De bloesems staan op dit moment op hun mooiste. Weldra zullen ze verdwijnen, maar daar denk ik nu niet aan... nu zijn ze volmaakt. Perfect volmaakt in al hun eenvoud en natuurlijke kracht. De wind speelt met de prachtig groene tarwe op het veld... hij fluistert me verhalen toe. Het zijn verhalen over de toekomst... over de bloesems die steeds opnieuw zullen bloeien, eindeloos vele keren opnieuw.... eindeloos mooi en volmaakt.
Ik zou willen dat ik dit gevoel kon vastnemen en als geschenk kon geven aan een bijzonder iemand.

20:18 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

13-04-05

Stilstaan.Eén seconde.

 
"Ge hebt precies ne marathon gelopen" zei ze. Dat heeft ze goed opgemerkt. Ik heb geen marathon gelopen, maar zo voelt het wel. Ik loop achter, steeds opnieuw. Het lijkt wel of ik een aftellende wekker ben. Steeds dichter bij het eind naderend. Of moet ik zeggen het begin? Er is maar weinig tijd om na te denken. Geen tijd om stil te staan. Nauwelijks tijd om te beseffen.
's Avonds als ik thuis kom ben ik bang om naar de bomen te kijken... elke dag zien ze er zo anders uit, zo sterfelijk mooi. Morgen zijn ze er niet meer. Morgen zijn ze een ander. Het is een vreemd, nietig en prachtig beeld.
Ik ren de dagen, de momenten achterna. Dikwijls hollend en vaak struikelend. Het is ook allemaal zo mooie en intens, dat kan niemand me kwalijk nemen. Ik denk dat het een soort roes is. De wekker telt nog steeds af... bij elke seconde kom ik dichterbij, ik voel de warmte omslaan in hitte, ik ervaar de wind als een streling in m'n nek en langsheen m'n rug, ik beleef de regen als glinsteringen die m'n dromen waarmaken. Ik ben opgewonden over wat komen zal.
 
Mijn klok zal héél even, één enkele kleine seconde, stilstaan en dan opnieuw beginnen tellen. Ik zal het ervaren als een hemels moment, een opeenstapeling van emotie en spanning waarvan ik word verlost. Je zou voor minder rennen als in een marathon.

19:36 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

12-04-05

Avondstralen

 
De zon legt haar avondstralen als een tapijt over het gras. Ze maakt al wat ze aanraakt mooier en blijer. Mijn hart is daarvan het levende bewijs, de bloesems aan de kerselaar eveneens.
 
De stralen hebben iets magisch en tegelijk tonen ze me hun donkere kant. Ze leggen hun schaduw over alles heen.
 
Ik kan op dit moment niet praten. Het is te moeilijk of gewoon teveel gevraagd. Ik wil het niet. Halsstarrig kijk ik voor me uit. Ik voel me verbonden, als een tweeling. Ik voel de leegte. Ik voel de hoop.
 
Ik denk aan hem. Ik weet dat hij sterk is, veel sterker dan ik. We kennen allebei de waarheid en in onze verbondenheid weten we wat er ons te doen staat. Het hart is sterk en ook al bloedt het soms meerdere keren, het gaat niet snel dood. Ons hart gaat niet dood. Nooit.
 
Ik kijk nogmaals naar de zon en vraag haar om haar laatste avondstralen te bundelen en bij hem achter te laten. Hij die sterk is. Hij die vanbinnen eenzaam is. Op het einde van deze weg kan ik hem niet helpen, dat weet hij.  Dat weet ik. Dat weten wij. De zon zal hem blij maken en opnieuw hoop geven.

19:42 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

10-04-05

The way of life..


Van perfecte timing gesproken, ze konden geen beter moment hebben uitgekozen om me op te beuren. :-)
 
Stel je voor... je zit lekker rustig in de zetel en plots staan er zo'n 14 meiden aan de deur die je komen ontvoeren voor een nachtje 'non van lichte zeden'. Hier begon mijn vrijgezellenavond...
 
Ik kreeg netkousen aan, een rokje dat m'n kont nauwelijks wegstak en een kousenband. Ze staken me in de wagen en voor ik het wist stond ik midden op de Vrijdagsmarkt. Alsof dat nog niet genoeg was, moest ik een nonnenkapje en een paternoster aan. Als 'non van lichte zeden' kreeg ik als enige wapens mijn bijbel met 10 geboden, een hoop hosties en 14 zotte meiden mee. Vanaf dat moment ging alles in een stroomversnelling... ik herinner me de vele opgewekte gezichten en leuke reacties, wel 50 verschillende mensen die op hun knieën voor me kwamen zitten om de "communie" te krijgen, maar ook heel wat mannen die maar wat graag schunnige taal spraken tegen een non. De wijn vloeide rijkelijk. Mijn opdrachten werden zotter. De menigte werd drukker. Het dansen werd wilder. Ik liet het allemaal over me heen gaan en genoot met volle teugen. Wat kan dat toch deugd doen om eens goed uit de bol te gaan...
Ik vond ze super "mijn" meiden en ik ben ze heel dankbaar om me te tonen hoe leuk het leven wel kan zijn. Mijn nacht was zo goed dat ik er niet eens aan dacht dat mijn toekomstige ondertussen met een bende wilde schotten op de baan was. En als ik schotten zeg, dan waren het schotten (all the way ;-))
Het was een nachtje om nooit te vergeten...  bedankt meiden!

17:06 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

08-04-05

Druppels

 
Ik liep een heel eind door de regen. De hond liep naast me alsof hij nooit anders had gewild. Ik zette er een stevige pas in en trok me niets aan van de mensen in hun wagens die me bekeken alsof ik niet goed wijs was. Het goot regen. De lichtbeige broek die ik droeg was nu donkerbeige en zakte over m'n lenden van het gewicht. Ik ging nog sneller stappen en merkte dat m'n wangen gloeiden. Ik was boos. Boos op de wereld, op alles en iedereen en vooral boos op mezelf. Het voordeel van wandelen in de gietende regen is dat je niet meer merkt of het regendruppels of tranen zijn die over je wangen bengelen. Ik bedacht me dat ik deze schoenen niet had mogen dragen, ze zullen verzopen zijn en dan kan ik ze morgen niet meer dragen zoals ik gepland had. Dat gebeurt wel meer, dat de dingen niet lopen zoals ik wil....
Ik kwam thuis en bleef stokstijf voor me uitstaren over het veld. Een plas water vormde zich rond m'n voeten. Shit, ik had 2 uur ervoor gedweild.
Ik nam me een warm bad want meestal helpt dat om alles te vergeten. Ik deed er lang over om m'n kleren uit te doen, ik weet niet precies waarom. In bad voelde ik de hitte en begon ik lichtjes te duizelen. Ik schoof onderuit in het water en beelde me in dat ik op een heel andere exotische plek was. Tot ik het getik hoorde in de wasmachine. Een dik uur geleden had ik de was ingestoken en het getik van die verdomde trui met rits maakte me nu bijna gek. Zelfs mijn fantasie over een exotisch oord was me niet gegund. Ik besefte dat 'de wereld van de dingen' zich tegen me verzette. Tot overmaat van ramp was de shampoo op. Dit was de druppel die overliep.
Vandaag heb ik wel 5 keer m'n tranen bedwongen en wel 7 keer vergiffenis gevraagd. Ik weet niet eens aan wie. Uit bad gekomen bekeek ik de grillige wolken. Ze keken terug en leken m'n binnenste af te tekenen. Heel de wereld kon het zien. Ik schaamde me rot. Stom wicht dat ik ben. Ik zag heel even een fel licht doorheen de donkere grauwe wolkenmassa... nooit eerder verlangde ik zo sterk naar dat licht... maar het leek maar niet dichterbij te komen.

18:24 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

02-04-05

Weet hij het wel?

 
Ik kijk door de pas gewassen ramen... je zou denken dat zoiets je een klare kijk geeft, maar niets is minder waar. Ik droom er weer op los... Ik laat m'n blik over het veld glijden en zie niets anders voor me dan zijn gelaat. Ik ken alle trekken van z'n gezicht. In gedachten voel ik zijn rimpeltjes wanneer ik zijn gezicht tussen m'n handen neem. Hij heeft er wel al wat, maar het siert hem. Z'n warme ogen zijn hem zo eigen, ze doorgronden mijn ziel. Z'n lippen zijn zacht, klaar om gekust te worden. Hij heeft een afwachtende manier van kussen... laat het graag aan mij over. Hij is voorzichtig in al die dingen en ik besef dat ik dat nooit anders zou gewild hebben.
Hij draagt me op handen dat weet ik maar al te goed. Ik voel zoveel liefde voor hem, meer dan hij ooit zal kunnen beseffen, meer dan ik ooit zal kunnen duidelijk maken. Weet hij dat wel?

18:59 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |