30-03-05

Kermis


Met momenten lijkt het wel kermis in mijn hoofd. Ik word meegevoerd door overweldigende geluiden en laat me leiden door indrukken van het moment. De ene keer merk ik ze heel duidelijk en klaar, de andere keer lijkt het alsof  ik verander van richting en alles vaag in de oren klinkt. Ik weet niet altijd goed wat kiezen, welke weg te nemen. Sommige kleuren zijn zo eenduidig, sommige geuren zo sterk. Ik moet stilstaan en beslissen welke kant ik zal opgaan.
 
Mijn gedachten volgen overwegend de hoofdweg en dat maakt het allemaal een stuk makkelijker, eenvoudiger. Ik kom mensen tegen die me bekend zijn, waar ik me vertrouwd bij voel. Ze omringen me met warmte. Maar tegelijk zijn er enkelingen die me vragend aankijken. Ze willen weten wie ik ben, wat ik hier doe... als ik dat maar eens wist.
 
Terwijl ik ronddool vraag ik me af waarom ik hier ben, wat mijn doel is. Ik moet dingen proberen die nieuw zijn, die onbekend en beangstigend zijn. Of ik dat nu wil of niet.
 
Ik voel opwinding en tegelijk angst.
 
En dan ben jij daar... met suikerspin in je hand. Je maakt dat ik weet wie ik ben. Je maakt dat ik weet wie wij zijn en wat wij hier doen. Suf van besef laat ik het zoete goedje smelten op mijn tong...

 

 



20:30 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

23-03-05

Lentegevoel

 
Het is zalig, dit lenteweertje. Ik voel het kriebelen in mijn tenen. Vanmiddag toen ik in het park zat vlakbij m'n werk moest ik mezelf verder sleuren om terug naar binnen te gaan. Wat was het heerlijk buiten. Blote tenen in het gras, fleurige rokjes dartelden rond, stoere knullen durfden de eerste witte buikjes tevoorschijnhalen...  Ik kocht me een ijsje met vanille en banaan en besloot even rustig voor me uit te staren. Ik besefte dat ik de eerste zonnestralen van het nieuwe jaar op m'n huid voelde en genoot van dit eigenste moment. Plots zag het gras er groener uit dan ooit en het leek wel of iedereen zijn mooiste glimlach tevoorschijn toverde. Ik werd omringd door dat heerlijke lentegevoel...
Het deerde me niet dat het maar voor even was. Binnengekomen kon ik voor het eerst dit jaar de zon op m'n huid ruiken.... zaaaaaaalig. :-)
 

19:14 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

12-03-05

Ik wil, ik wil...


Er zijn zo van die dingen die je zeker nog wilt doen in je leven (sommige in de nabije toekomst, andere zijn nog ver af). Ooit. Vraag me niet wanneer of hoe, maar ik zal ze waarmaken vroeg of laat...
 
Ik wil....
- een vriendje voor onze hond, zo'n kleine ukkepuk bij onze grote mechelaar :-)
- m'n eigen porto maken
- een tuin met veel gezellige plekjes om te vertoeven
- terug contact opnemen met Vonne, die ik al 5 jaar niet meer zag
- een foto opsturen naar een dierbare vriend
- dansen in de regen
- veel bbq's houden aan de vijver
- een andere job zoeken
- zwemmen bij dolfijnen
- veel knuffelen, heel m'n leven lang
- boekjes voorlezen met een hele kroost om me heen
- een brief schrijven aan mijn dochter of zoon als die 18 wordt
- eens per jaar iets doen wat ik van mezelf niet verwacht
- een leuke oma zijn die zot doet met de kleinkinderen
- m'n grijze haar NIET kleuren
- als ik 80 word mijn belofte aan een vriend waarmaken ;-)
-... etc.
 
Er zijn eigenlijk nog duizend-en-één dingen die ik wil doen.. teveel om op te noemen. Nu op dit moment wil ik alles rustig z'n gangetje laten gaan. Me seffens mooi maken voor een gezellig avondje onder vrienden, lekker eten, een glaasje teveel drinken... beetje dansen en met een gelukzalig tevreden gevoel tegen m'n ventje kruipen onder de dons in ons bedje. Slaap zacht deze nacht.


18:27 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

09-03-05

Stokje van Sayani

Ik stok, jij stokt, wij stokken. Vandaag werd ik gestokt. Hier komt ie.

omschrijf jezelf in vijf woorden...
Onrustig, dromerig, gevoelig, eigenwijs en betrokken.
wat vind je mooi aan jezelf?
Ik probeer de dingen van de positieve kant te bekijken.
hoe voel je je op dit moment?
Hoopvol, maar toch beetje in de war. Zit met zoveel vragen... vragen waar ik in alle eerlijkheid geen antwoord op wil.
zou je iemand anders willen zijn?
Mmm... nee, eigenlijk nie. Ben content zoals 't is & ik moet het ermee doen ook zodus.
 
Thanks Sayani voor het stokje en ik geef het mijne door aan Karel, schotje (mag ook wel eens he ;-)) en Steffie (de liefste meid van blog-land, ook al hoort ze dat waarschijnlijk niet graag :-)).

18:31 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07-03-05

Waarom?

 
Het is een vreemd iets dat de mens doet... houden van iemand.
Je laat jezelf doordringen door een persoon, je laat hem of haar toe te kijken naar diegene die je écht bent. Je stelt je kwetsbaar op en geeft de ander de gelegenheid je ziel te doorgronden. Op een bepaald moment weet je perfect hoe de ander zal reageren. Je maakt daar geen misbruik van. Integendeel, dat gevoel versterkt de band die wij 'liefde' heten.
 
Het is vreemd. Waarom willen we zo graag houden van iemand? Waarom willen we houden van iemand en onszelf bloot stellen aan de kans dat die liefde op een dag moet eindigen?
 
Het is vreemd. En toch is die vraag volledig overbodig. Wat anders rest ons dan de liefde? Waarom zouden we niet houden van het mooie dat een ander kan teweeg brengen?
Waarom leven we anders?

20:02 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

05-03-05

*zucht*

 
Gisteravond was niet meteen één van mijn beste momenten. Tranen met tuiten heb ik gehuild. Het leek alsof alles op die ene avond samenkwam en mijn gevoel de onmacht niet langer kon verbijten. Het leek wel of mijn hele lichaam iets wilde duidelijk maken... 'ik mag niet langer blind zijn voor de werkelijkheid...'
De onmacht escaleerde in een ondoordachte reactie. Ik nam m'n jas en de hond en ging ervandoor. Nooit eerder liep ik weg van hem. Ik weet dat hij dit vreselijk vindt, hem achterlaten met slechte gevoelens. Ik was nog geen 5 minuten buiten en de spijt stond al tot aan m'n kniëen.
Een dik uur later ging ik terug bij hem. Volledig afgekoeld (letterlijk en figuurlijk). Hij zat op dezelfde plek als een uur eerder, was geen millimeter verschoven, voor zich uit te staren en vol gevoelens van onbegrip. We keken elkaar aan en zagen in elkaars ogen dat er verder geen woorden nodig waren...
Ik hou van hem en nooit wil ik hem nog achterlaten met gevoelens van onbegrip. Daar hou ik zelf ook niet van. Ik moet mezelf bij elkaar rapen. Ik weet wat me te doen staat... maar hoe doe je zoiets in godsnaam? Hoe doe je zoiets? *zucht*

19:30 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |