05-03-05

*zucht*

 
Gisteravond was niet meteen één van mijn beste momenten. Tranen met tuiten heb ik gehuild. Het leek alsof alles op die ene avond samenkwam en mijn gevoel de onmacht niet langer kon verbijten. Het leek wel of mijn hele lichaam iets wilde duidelijk maken... 'ik mag niet langer blind zijn voor de werkelijkheid...'
De onmacht escaleerde in een ondoordachte reactie. Ik nam m'n jas en de hond en ging ervandoor. Nooit eerder liep ik weg van hem. Ik weet dat hij dit vreselijk vindt, hem achterlaten met slechte gevoelens. Ik was nog geen 5 minuten buiten en de spijt stond al tot aan m'n kniëen.
Een dik uur later ging ik terug bij hem. Volledig afgekoeld (letterlijk en figuurlijk). Hij zat op dezelfde plek als een uur eerder, was geen millimeter verschoven, voor zich uit te staren en vol gevoelens van onbegrip. We keken elkaar aan en zagen in elkaars ogen dat er verder geen woorden nodig waren...
Ik hou van hem en nooit wil ik hem nog achterlaten met gevoelens van onbegrip. Daar hou ik zelf ook niet van. Ik moet mezelf bij elkaar rapen. Ik weet wat me te doen staat... maar hoe doe je zoiets in godsnaam? Hoe doe je zoiets? *zucht*

19:30 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Eerst neem je een klein deeltje. Dan, iets later, een ander klein deeltje en zou blijf je verdergaan. Af en toe moet je wel eens opnieuw beginnen omdat je teveel wil nemen, maar dan begin je opnieuw.

Gepost door: Dafke | 05-03-05

Eerst neem je een klein deeltje. Dan, iets later, een ander klein deeltje en zou blijf je verdergaan. Af en toe moet je wel eens opnieuw beginnen omdat je teveel wil nemen, maar dan begin je opnieuw. Gewoon opnieuw.

Gepost door: Dafke | 05-03-05

alles komt wel vanzelf terug goed!! :)

Gepost door: steffie | 06-03-05

een traan, leert ons de mooie dingen die volgen te waarderen Lieve vlinder,

kreeg even zelf een onhagelijk gevoel. Soms kan alles tegen zitten, verstaan we niet wat de andere wilt zeggen en nog minder wat ons eigen brein ons probeert duidelijk te maken. Soms is het dan nodig om weg te lopen, te vluchten van de situatie. Nieuwe lucht in de longen te zuigen, andere gedachten in ons hoofd toe te laten. Af te koelen, letterlijk en figuurlijk! even afstand te nemen van het gebeurde om dan de toekomst en de oplossig met beide handen vast te grijpen. Het zal wel lukken hé. En als er iets is weet je mijn luisterend oor wel te vinden zeker... groetjes je schotje

Gepost door: schotje aan 't woord | 06-03-05

Zolang begrip het haalt op onbegrip kom je overal wel over- en doorheen!

Gepost door: Llorando | 06-03-05

Woordenstroom..... De weg is uitgestippeld, altijd zal ik toekijken..misschien vanop een afstand dat wel..altijd zal ik je bekijken, altijd zal je me voelen in je nabijheid..weten doe ik het ook niet echt..begrijpen nog veel minder..ik ben één van de zovelen die je verwonderd zal achterlaten door dat persoontje dat je bent, je 'voorbijkomen' zal zeker niet onopgemerkt voorbijgaan..doorheen de winterse lucht voel ik je warmte die je uitstraalt..woorden schieten hier echt tekort heb ik de indruk..ik doe mijn best om je te tonen dat dit onvergankelijk is..voor altijd is.

Gepost door: vlei... | 06-03-05

Soms... ... is zwijgen een goed idee...

Soms...

... moet het onuitspreekbare toch gezegd.

Soms...

... komt het wel vanzelf...

Gepost door: Kaajee | 07-03-05

Tja Soms is het gewoon even nodig om afstand te nemen, hoeveel pijn dat ook kan doen. Als je daarna terug op dezelfde golflengte zit is er niets aan de hand.

Gepost door: Karel | 09-03-05

De commentaren zijn gesloten.