31-01-05

I close my eyes and hide the truth inside


Op verzoek van Steffie ging ik op zoek naar mijn "donkere" gedachten. Haar reactie op m'n voorgaand stukje tekst zette me aan het denken: 'Hoe komt het toch dat sommige mensen alles altijd zo mooi voorstellen? Ligt dat aan een positieve levenskijk?'
 
Ik zocht me rot & probeerde me verschillende akelige momenten voor ogen te halen. Pijn, verdriet, angst, eenzaamheid, onmacht...  ik zag ze allemaal, maar telkens ik één van deze wil neerschijven protesteert er iets vanbinnen in mezelf. Tuurlijk maak ik die dingen ook mee en heb ik daar geen plezier aan.
 
Ik kan het gewoon niet, ik bezit de sterkte niet om droeve momenten op papier te vereeuwigen. Misschien ben ik wel bang voor de waarheid, voor wat er tot mezelf zou kunnen doordringen. Een droef moment keer ik om tot een pijnlijke les, eenzaamheid doet me beseffen welke warme mensen er om me heen zijn, onmacht geeft me de wil om te vechten telkens opnieuw....
 
Misschien is dat allemaal wel heel naïef, het kan gerust. Mogelijks toont het mijn angst voor het onbekende. Ik weet het niet, ik hoef het ook niet te weten. Ik wil de mooie dingen van het leven neerschrijven, ellende is er al genoeg. En als die woorden, al was het maar één enkel persoontje, kunnen bekoren... dan is dat voor mij al voldoende. Ik ben een dromer en zal dat altijd blijven....

19:34 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

30-01-05

Ik bezwijk

 
Deze morgen ben ik heerlijk zalig wakker geworden... lekker moe en voldaan van een gezellige avond gisteren. Ik ontmoette de drie engeltjes terug en moest beseffen dat ze getransformeerd waren in bengeltjes, om niet te zeggen duiveltjes. Wat kan een mens zich vergissen.
Deze keer de behoeder van de engeltjes ontmoet. Een beer van een vent...zo iemand waar elke vrouw smachtend naar opkijkt... stoer, helder, en bedreven. Elk woord dat hij zegt wordt met verlangende ogen gevolgd, elke beweging wordt goedkeurend waargenomen.
Met veel plezier bekeek ik de kakelende menigte opgesmukte vrouwen, verloren aan de geneugten van de beer. Met het hoofd schuin glimlachte ik voldaan, zelfzeker en ontwijkend.
Het duurde precies 4u voor ik besefte wat er aan de hand was... het waren 2 woorden die de beer me in alle rust en met indringende ogen toevertrouwde: "Ik bezwijk". Het leek wel of elk woord me toefluisterde...   "indulge me" ...
 
Raar toch hoe sommige mensen toegeeflijkheid uitstralen...  Zo' n dingen maken ons week & verloren. Ik moest er stilletjes om lachen... wat een gedoe...
 
Ik nam mezelf voor dit gevoel van toegeeflijkheid mee te nemen naar huis. Met het grootste plezier geef ik toe aan mijn liefste en zo hoort het ook.. Wat had ik een goed gevoel... heerlijk ben ik bezweken....

15:06 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

I won't be there.


Zelfs mijn blote knietjes hebben niet geholpen.. Geen kaartjes voor u2, enkel een ontgoocheling bij. :'-( 
Pf, we laten het niet aan ons hart komen. Als 't dat maar is....

13:12 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

28-01-05

please


Ik hoop het, ik wil het, o please, toe toe toe... ik wil zo doodgraag kaartjes voor U2 kunnen bemachtigen! Op mijn blote knietjes vraag ik het o zo lief....

14:24 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

26-01-05

Aanvaarding

 

Hij is 56 jaar en bijna blind. Hij legt me in detail uit hoe zijn wereld er voor hem uitziet… zwarte schimmen, fel licht, gevlekte beelden.  Ik doe alle moeite van de wereld om me voor te stellen hoe dat moet zijn en dan nog heb ik er geen flauw idee van. Hij is zwaar depressief, vraagt om alles en niets. Ik laat zijn verwarrende woorden op me af komen. Ik luister zonder meer.

 

4 jaar hebben we gepraat, over de meest onbenullige zaken, over zijn verleden, over zijn passies, zijn leven als sportman, de relatie met z’n vrouw & kinderen. Werkelijk over alles… behalve wat er écht in hem omging. 4 jaar heb ik geluisterd, elk woord in me opgenomen en het rustig ondergaan.

 

4 jaar heeft het geduurd vooraleer hij me vertrouwde. En plots was het zover. Hij keek me recht in de ogen en het leek alsof hij me écht zag. Hij glimlachte breed en zei dat het nu eindelijk genoeg was geweest.

Een fractie van een seconde voelde ik wanhoop, voelde ik elk woord dat we hadden gedeeld wegglijden uit m’n handen. Was het allemaal voor niets geweest?

Vrij snel werd me duidelijk wat hij bedoelde. Hij was klaar om de gedachten die hij jarenlang voor iedereen had verborgen uit te spreken…

 

Ik keek hem stilletjes aan. Minutenlang zaten we geruisloos bij elkaar. We voelden allebei hoe bijzonder dit moment was. Elke emotie, elk greintje verdriet kwam boven. Een moeilijke lange weg van pijnlijke woorden kon beginnen…. En toch leek de hele kamer te baden in niets anders dan ‘verlossing’.

Hij kon niet weten hoe intens ik dit moment beleefde, hoe diep het me raakte en hoeveel het voor me betekende. Hij was alleen maar zichzelf…

 

Hij is 56 jaar en bijna blind. Ik weet nu dat ik nooit zal begrijpen hoe hij de dingen beleeft. Ik weet nu dat dit niet erg is, daar vraagt hij niet om. Hij is nog altijd zwaar depressief, vraagt om alles en niets. Maar als ik nu naar hem luister hoor ik wat hij écht wil zeggen.


19:04 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

25-01-05

Als ik stilsta


Als ik stilsta... gaat de wereld dan verder zonder mij?
 
Mis ik dan de vergankelijke pijn, het troosteloze verdriet, de terugkerende onmacht? Mis ik dan alle leuke dingen, de intense vreugde, het mooiste genot?
 
Als ik stilsta drijven de wolken sneller, waait de wind harder & zijn geluiden duidelijker. Regendruppels plenzen in dikke massa op m'n gezicht... ze raken mijn huid aan en laten me leven.
 
Als ik stilsta gaan mijn gedachten hard. Razendsnel & immens diep.
 
Als ik stilsta voel ik de kleinste emotie als een door m'n lichaam kruipende zucht. Ik voel élk groeiend gevoel. 
 
...
 
Als ik stilsta voel ik de wereld woelen in mijn buik. Het rommelt & draait & doet me tollen van plezier. Geen groter genoegen dan voelen dat ik nooit stilsta, zelfs al beweeg ik geen moment. Terwijl ik stilsta weet ik dat anderen om me geven terwijl zij mijn gedachten doorkruisen. We staan stil & gaan des te sneller vooruit. Nooit zal ik stilstaan, altijd zal ik bestemmen. 

20:35 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

23-01-05

3 engeltjes

 
Ze lopen rond met z'n drieën, op donszachte voetjes en met engelenhaar tot nét niet aan de grond. Ik ontmoete ze vandaag voor het eerst en ik wist niet wat ik zag... betoverende helblauwe ogen die schetteren van plezier & ondeugd, gave lichte huid die fonkelt in het licht, de fijnste handen die gemaakt zijn om te betoveren... 3 engeltjes die door het huis dartelen op zoek naar hun vrijheid. 
Het zonlicht ontplofte door de wolken heen en scheen haar felste licht over deze kleine feetjes. Ze maakte van hen prinsesjes die de meest pure vorm van schoonheid en onschuld uitstralen. 'Betoverend mooi..' dacht ik toen ik ze bekeek. Ongestoord gingen ze verder met datgene wat prinsesjes doen.... spelen, mooi zijn & dromen...
 
Het ging door m'n hoofd dat deze meisjes nog ettelijke mannenharten zullen breken... zoveel is zeker. Maar eerst hebben ze nog jaren van onschuld tegoed...  gelukkig maar.
 
...
 
Diep verscheurd uit mijn engelen-gedachte zei één van de feetjes tegen me: "mijn papa heeft een hele grote auto en later ga ik ook met zo'n auto rijden"...  'de onschuld gaat er snel vanaf' dacht ik bij mezelf.... en zei tegen het engeltje: " da's voor later, later als je groot bent..."
 
 
*Bleven het maar altijd vederlichte onschuldige engeltjes... mooi, lief & zacht als ze nu zijn*

14:53 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

22-01-05

We all have wings to fly, but sometimes we just don't know why...


Vandaag is een bijzondere dag voor ons, het is een dag met vele betekenissen... er wordt gevierd want het is precies 1 jaar geleden dat we het wisten, hetgeen we altijd al wilden. Het werd een jaar van zoeken, twijfelen en doorgronden. En nu zijn we hier. Vandaag is een dag van besef, een dag van inkeer, noem het zelfs een soort van keerpunt. Een zonnig mooie dag waar we meer dan ooit voelen wat er tussen ons leeft.
Ik ben nog wel een beetje jong om al een balans op te maken van het leven ( bijna 27) en toch heb ik de laatste tijd vaak het gevoel dat dat nodig is. Ik moet dingen op een rijtje zetten, moet woorden uitspreken die ik tot nog toe verzweeg. Mijn woorden en gedachten zijn soms zwaar te dragen bedenk ik me... terwijl ik niet eens zie dat al het moois en de grootste zachtheid die ik me kan inbeelden vlak voor me staat..
Vanavond heffen we het glas, halen lekkere champagne boven en vieren al wat was, is en zal komen.
Vanbinnen sluierend in mezelf heb ik het altijd geweten, maar nooit beseft. Ik sla mijn vleugels uit en ga de waarheid tegemoet... de waarheid, die veel zachter is dan ik ooit kon zien... mijn weg zal verlichtend zijn, bevrijdend en zacht voor iedereen die mijn pad zal kruisen.. dat geloof ik & dat beloof ik.

13:45 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

17-01-05

De opperste vorm van geluk

 
Een avondje naar haar hart... het is heerlijk rustig in huis. Ze hoort enkel het geluid van de stilte, het lichtjes ruisen van de wind tegen het raam, het knisperen van het haardvuur en de hond die zachtjes ligt te ronken. Ze ruikt de mooie witte tulpen die naast haar staan. Ze kreeg ze van haar beste vriendin en als ze de bloemen zorgvuldig bekijkt maakt dat ze nog zoveel mooier. Ze sluit héél even haar ogen en haalt diep adem. Als ze haar ogen een paar seconden later terug opent voelt alles goed aan... hier is ze thuis, ze heeft een warm gevoel in haar hart. Dat warme gevoel gaat uit naar alle mensen waar ze van houdt en een paar in het bijzonder...
 
Ze kijkt terug op de laatste maanden... 9 verwarrende en tegelijk intense maanden telt ze. Het terugroepen in haar gedachten van beelden, gevoelens en momenten maakt haar hart warm. Nooit heeft ze geweten dat liefde zo mooi kan zijn, tegelijk dat liefde zo kwetsbaar kan maken. Ze heeft mooie vooruitzichten & droomt van een wereld waarin ze altijd een beetje kind mag blijven. Ze houdt ervan haar hart open te stellen voor alles en iedereen die het weet te beroeren met datgene dat ze 'zachtheid' noemt. Ze weet dat zoiets gevaren inhoudt. Ze heeft dit geleerd van hem, de zachtheid zelve.
 
Ze voelt intense warmte opwellen want diep vanbinnen voelt ze dat ze de liefde moet toelaten, dat dit voor haar de opperste vorm van geluk is. Ze heeft geen andere keus.
 
Ze voelt haar lichaam vanbinnen trillen bij de gedachte wat de liefde met haar doet...

20:21 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

16-01-05

Stokjes


Karel, Karel, wat doe je me aan. Ik hou niet van dat stokjes-gedoe omdat ik me daar eigenlijk niet graag mee bezighou, maar voor jou wil ik deze moeite wel doen.
 
Voor Karel & voor de muziek waar we allen van houden.... hier komt ie:
 
1.  Wat is de totale grootte aan muziekbestanden op je computer?
 
1,03Gb
 
2. Wat is je laatst gekochte CD?

U2:  How to dismantle an atomic bomb (geslaagde cd trouwens, de enige groep waar ik eeuwig trouw aan blijf).
 
3. Wat is letterlijk het laatst geluisterde nummer voor je dit berichtje las?

Op de radio speelden ze daarnet The Calling: wherever you will go
 
4. Geef 4 nummers die je vaak beluistert of die veel voor je betekenen.

- Scissor sisters: comfortably numb. Daar luister ik de laatste tijd veel naar op m'n MP3ke omdat de sfeer van dit nummer me altijd opgewekt maakt. Ik vind het een supernummerke!
- Dido: Take my hand. Dat nummer draaide ik een aantal jaar terug plat. Een absolute sfeerzetter, veel tranen hebben toen gevloeid.
- Planet Funk: Chase the sun. Nog altijd een verstand-op-nul-dans-op-de-tafels-supernummer. Steengoed om op te dansen en je helemaal te laten gaan!
- Lionel Richie: Stuck on you. Omdat dit me onmiddellijk linkt aan iemand waar ik héél veel om geef.
 
5. Aan welke 3 (4 of 5 is te zot) mensen geef jij het stokje door en waarom?

Ik geef het stokje door omdat het zo hoort. Ik geef het door aan freemysoul.skynetblogs.be, aan Justin.skynetblogs.be (wiens blogje ik vandaag pas leerde kennen) en aan foxie.skynetblogs.be (van wie ik hoop dat hij me dit niet kwalijk neemt ook al weet ik dat hij dit stokje mogelijks in de vuilbak zal zwieren). Mijn voorkeur gaat naar hen uit omdat het 3 personen zijn die met hart en ziel schrijven (niet dat er niet véél meer zijn die dat ook doen he ;-)).
 
Vwala, dat is dat. Genoeg gestokt voor vandaag.


18:47 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

14-01-05

Koolmeesjes

 
Ik zwijg over die tandpijn want die is eindelijk aan de betere hand (zoveel leed in de wereld en ik zit te zagen over n'een tand!?) Het zonnetje schijnt en ik heb vanavond een gezellig avondje met ons beste vrienden voor de boeg. Lekker een hapje eten en zitten vertellen over leuke dingen die we samen al hebben meegemaakt. Joepie joepie!
Terwijl ik hier zit te tikken zie ik de koolmeesjes buiten in  het vogelhuisje.. ze waren er gisteren en eergisteren waarschijnlijk ook, alleen zag ik ze niet. Vandaag krijg ik weer oog voor de mooie dingen in het leven. Ik slaak een diep zucht en voel dat het goed is... ik word weer een beetje rustig vanbinnen...

15:30 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

12-01-05

Onmacht

 
12.47u. Ik voel me op dit eigenste moment in één woord vreselijk. De pijn aan mijn linkerbovenhoektand is bijna ondraaglijk. Het is een constante zindering die vertrekt vanuit de zenuw van die fucking rottand en die zich verspreid naar de rest van mijn mond tot bovenaan mijn kaak en hoofd. Ik heb stekende koppijn en voel mijn linkerooglid vermoeid opkijken. Ondertussen probeer ik de verslagen en brieven die opgestapeld voor me liggen te verwerken. Die rottandarts moet gedacht hebben dat ik immuun ben voor pijn want stuurde me meteen terug naar het werk. De antibiotica maakt me moe en ik kerm lichtjes van de pijn. Nu heb ik mezelf onder controle, maar nog geen uurtje geleden rolden de tranen van mijn wangen. Het waren tranen van onmacht en pijn. De pijnstiller werkt niet en ik mag er maar één nemen om de 8 uur. Ik tel de uren af, want om 17.30u kan de rottandarts me opnieuw ontvangen (dat hij deze keer zijn werk maar goed doet, dedju!).
 
Een fractie van een seconde zit ik me af te vragen wat het meest pijn doet? Een zere tand of het gemis van een persoon?
 
13.04u. Ik constateer dat mijn pijn een combinatie van de twee is. O God, ik mis hem. Ik voel me zwak en de gedachte aan hem versterkt dit gevoel. Hij weet perfect hoe ik me voel, hij weet welke strijd ik voer met mezelf... en dat maakt het allemaal nog zoveel moeilijker. Nog ondraaglijker.
Ik voel tranen opwellen en slik ze in. Niet hier, niet nu. Ik wil het echt, ik wil de goeie dingen in het leven kunnen zien, maar vandaag lukt het me niet.

19:47 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

11-01-05

AAaaaaarrggh!

 
Net naar de tandarts geweest... en ik heb zeer, 't heeft geene naam! Dju, heel de linkerbovenhelft van m'n tanden boenkt erop los! Is het normaal niet de bedoeling dat ge naar de tandarts gaat om van de pijn af te geraken!?
Shit shit shit! Aaaauuuuwwwww.... mijn hoofd doet er zeer van en mijn oogleden zijn moe. 'k ga me nog een half uurke in de zetel zetten en zelfmedelij hebben. :-(

17:53 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

10-01-05

sms


Weken, wat zeg ik, maanden was het geleden dat ik op een hele dag geen enkele sms op m'n schermpje zag verschijnen! Vandaag was het zover. 0,0 getikte lettertjes bereikten mijn twinkelende ogen, streelden fluweelzacht mijn verlangen.... 
Bijna niet te geloven, wat is er aan de hand!? Een aantal seconden kreeg ik een angstig gevoel, dit kan toch niet. Ik tikte enkele woorden in die ik in mijn gedachten verzond richting Egypte en dacht aan het warme gevoel dat ik zou krijgen bij het horen van het welgekende sms-geluid (verdomme, ben ik verslaafd?!)
Denkend aan hoe 'al te gek' dit is, wiste ik de woordjes die in mijn gedachten rondzweefden.
Ik kreeg mezelf terug onder controle en werd kalm. Nee, ik zit niet aan de drugs, niet aan de drank en niet aan de sigaretten. Ik zit aan de sms.
Ik keek even strak voor me uit, sloeg m'n ogen voor een fractie van een seconde zachtjes neer en glimlachte toen breed. "Ik zit aan de sms" dacht ik, terwijl m'n ogen fonkelden van verlangen en gekheid.

20:00 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

08-01-05

Voor mijn blog-zielsgenootjes

 
Eigenlijk is het best iets eigenaardigs, dat bloggen. Onbewust creëer je een band met sommigen, je vindt ze lief, ze doen je denken aan jezelf of je hebt er gewoon een boon voor, ook al ken je ze helemaal niet. Je weet geen namen, geen leeftijd, je weet zelfs nauwelijks wat ze doen in het dagelijkse leven... en toch krijg je de kans om hun diepere gedachten te verkennen. Best wel een beetje creepy als je erover nadenkt. Maar nét dat maakt het dan weer boeiend en leuk.
Wat wil ik hier nu eigenlijk allemaal mee zeggen? Bedankt aan al die lieve persoontjes die proberen begrijpen wat er in me omgaat, die zelfs soms een beetje bezorgd zijn en die mooie reacties neerschrijven. Ik ben gestart aan mijn blog met de bedoeling een aantal zaken neer te schrijven die in me omgaan en die te delen met enkele mensen die me nauw aan het hart liggen, maar ik kreeg onverwacht nog veel meer dan dat. Ik kreeg zielsgenootjes die af en toe een klein beetje aan me denken en ik aan hen. Thx!

14:01 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

07-01-05

Zucht

 
Vandaag besef ik dat ik niet mag klagen, zagen of piekeren. Ik heb geen reden.

14:03 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

06-01-05

The big day!

 
De start van het nieuwe jaar doet me beseffen dat 'the big day' niet zover meer af is. In mei is het zover. Voor diegenen die het nog niet weten: in mei kies ik voor de liefde! Een grenzeloze, vergevingsgezinde, warme en tedere liefde. Een liefde die mijn bestaan vervult met al het mooiste wat de sterren te bieden hebben. Ik stap in het huwelijksbootje, zal het ja-woord uitspreken, ik zeg mijn vrijgezellenbestaan definitief goodbye... ja, ik ga trouwen! Je leest het goed. :-)
Ik zal in mijn leven ongetwijfeld nog andere liefdes ontmoeten (niet te verwarren met verliefdheid en lust). Nog andere personen kunnen mijn pad kruisen en me doen duizelen van verlangen, tederheid en geborgenheid.... maar geen van hen zal mij toebehoren, noch zal ik hen toebehoren.
 
Ik denk aan mijn ventje, zijn innemende lach, z'n zotte kuren & de kalmtheid die hij zelve is. Zonder dat hij het zelf beseft straalt hij geluk uit, hij houdt van het leven & die levenslust brengt hij over op mij. Dat doet hij, gewoon door zichzelf te zijn.  Je zou voor minder elke dag bij zo iemand willen doorbrengen...
 
Nog 4 maand en nog 76 dingen op de to-do-list. Wie zegt dat trouwen impulsief is? Meer dan ooit kiezen we bewust voor iemand en daar komt verdorie veeeeeeel bij kijken. Iemand een idee hoe je aan trouwbeloften begint te schrijven? Suggesties meer dan welkom. :-)
 
 

19:06 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

04-01-05

Van de kaart

 
Soms heb je mensen die je verblinden gewoon door zichzelf te zijn. Ze doen je verstommen en daar zit je dan... hélemaal van de kaart. Eén simpel woordje, één enkel gebaar, een eenvoudige reactie of een lief compliment... meer hoeft het soms niet te zijn..
Hm... hier zit ik dan. *Droom droom*...
 
Daar ga ik weer... en niets, nee helemaal niets, kan ik ertegen doen.

18:46 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

03-01-05

Woorden


Woorden zijn bijzonder voor mij... ik lees duizenden regels per dag en minstens 3 ervan raken me tot diep in m'n hart. Soms zit ik erom te vloeken of zelfs te wenen. Dan vraag ik me af hoe dat komt en of iedereen dat heeft. Er is geen ander antwoord dan dat ik het eenvoudigweg toelaat. Ik geniet ervan, ik verlang ernaar. Het is een warme gloed die m'n lichaam binnendringt en me vervult met duizenden ideëen & gedachten. Het is een passie die oplaait, die me zachtjes oppikt en me kilometers verder teder terug op de grond zet. Ik voel me verlicht & vervuld.
 
Woorden zijn tegelijk een groot gevaar voor me. Ik laat ze m'n ziel binnendringen & loop daarbij het risico "verlaten" te worden. Ik word verscheurd door hun pracht & hun kracht.
 
En toch vraag ik erom... ik wil niet liever. Ik kan niet zonder. Ik ben bereid het risico te lopen.
 
Tranen vervul me, Warmte verscheur me. Ik smacht, ik kniel. Ik besta.
 

19:40 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01-01-05

Happy (?) New Year


Ik voel me een beetje vreemd vandaag... het nieuwe jaar is ingezet, maar écht goed begon het niet. Vannacht rommelde het al in m'n gedachten, ik zat daar de beste wensen over te maken en ik besefte dat ik een gemis had. Andere jaren was het zo evident dat ik mijn goeie vrienden rond me had op die bewuste nacht & nu... nu leek ik een beetje "verloren" tussen de mensen die me omringden. En tuurlijk waren die mensen lief en was het gezellig, maar toch...  Gelukkig was m'n ventje bij me, alhoewel die er ziekjes bij liep. Ik met mijn ziek ventje dus vroeg in bed. En dat was dat. Overstelpt van de rare gevoelens lag ik daar om 2.30u 's nachts klaarwakker te denken aan de mensen die ik op dat moment bij me wou. Het liefst van al was ik op dat moment naar m'n allerbeste vriendin gegaan, had ik haar overladen met dikke zoenen & warme wensen en hadden we samen een heerlijke fles champagne diets gemaakt. Of ik had impulsief willen zijn en had stomme dingen gedaan, ik had willen dansen onder de sterren en luid staan roepen in de nacht. Ik had mensen willen zoenen die ik anders beter niet zoen. Het heeft jammer genoeg niet mogen zijn...
Ach ja, ik vermoed dat het jaar enkel maar beter kan worden en die fles champagne die hebben we gewoon nog te goed! Happy New Year anyway....

19:15 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |