14-12-04

Things aren't what they look like.


Elke roes heeft een wrange nasmaak, dat heb ik de laatste dagen ondervonden. Hoe graag ik dat heerlijke gevoel ook wil vasthouden, ik kan het niet. Het is me uit m'n handen ontglipt en ik weet niet goed hoe ik me daarbij moet voelen.
 
Gisterenavond in een heuse vertraging gezeten op de trein van Brussel... de deuren gingen dicht en daar zat ik voor een uur of 2 vast met een 10-tal mensen in een kleine coupé...
Ik ga zitten naast een jonge vrouw waar de levenslust vanaf druipt. Ze kijkt me aan en lacht haar tanden bloot. Mooie tanden. Haar prachtige blonde haren rusten op haar schouders. Ze draagt een truitje dat nét iets te strak rond haar zwangere buikje zit waardoor ik haar navel erdoorheen zie piepen. Ik bedenk me wat er vanbinnen in haar lichaam leeft & glimlach mijmerend.
Een heerlijke geur van mannelijk, fris talent overvalt me... een man van rond de 38 jaar komt tegenover me zitten. Hij zit in gedachten verzonken en kijkt gehaast op zijn horloge. Ik probeer nog even de lekkere geur vast te houden door m'n ogen te sluiten en diep adem te halen. Mm lekker. Ik vraag me af hoe die man het doet om na een drukke werkdag nog zo fris te ruiken. Misschien heeft hij een afspraak, zal hij diezelfde avond nog genieten van een lekker etentje met zijn geliefde.
Op de bank aan de overkant van onze coupé zitten 4 mensen. Een man die diep ligt te slapen, 2 vrouwen die druk aan het praten zijn en een vrouw die ik 30 schat. Ze zit helemaal niet op haar gemak, schuift wel 15 keer heen en weer op haar zitje en kijkt om de 3 minuten op haar uurwerk. Ze zucht wel 10 keer na mekaar terwijl ze haar gsm nauwoplettend in de gaten houdt. Haar kinderen zitten misschien nog op school, de juf zal staan krijsen waarom ze een uur te laat is. Ze zal zich excuseren en wensen dat de juf wat meer begrip had. Ik glimlach onbewust naar haar en ze lacht terug terwijl ze haar ogen optrekt. Ze lijkt een stuk kalmer nu, al duurt dat maar even.
 
Ik bedenk me dat ik me rustig voel. De afgelopen dagen gebeurden de stomste dingen het eerst, ik was helemaal niet kalm. M'n gedachten waren in de war, twijfels staken de kop op. En daar zat ik dan tussen die mensen die ik nooit eerder zag...zo kalm als maar kon, op m'n dooie gemak.
Het loopt soms allemaal zo raar, de dingen zijn niet altijd wat ze lijken. Ik heb nooit voorheen mijn toekomst zo helder voor ogen gezien & toch is niets meer zeker. Ik voel me goed zoals het is en vraag me af waarom ik vaak naar meer smacht. Een antwoord vind ik daar niet op... misschien hoeft dat ook niet...
 

19:14 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Fanfare Soms heb ik dat ook...
In harmonie of net niet...

Sluit je ogen en geniet van deze momenten...
(Al geven ze soms ook een rare nasmaak.)

Gepost door: Kaajee | 14-12-04

een heldere toekomst dus Hey jij,

hoe gaat het ermee? Hoop al wat beter en ik denk dat jij wel de juiste beslissingen maakt ook al lijken ze soms zo hard en is het niet gemakkelijk om die weg in te slagen, volhouden meid. Denk aan hetgene wat je hebt en niet aan hetgene wat je zou kunnen hebben. Na een flinke maaibeurt lijkt het gras toch niet zo groen aan die overkant.... Volhouden ik, jij, hij en zij komen er wel al zal het niet altijd ophetzelfde ogenblik zijn. Het staat vast je komt er wel.

groetjes
xxx

Gepost door: schotje | 16-12-04

Thx Svenneke, dat betekent veel voor me. Ik lijk er maar niet toe te komen beslissingen te nemen & dat weegt... maar ach, je hebt gelijk, we komen er wel. Ooit. groetjes trug. xxx

Gepost door: N. | 16-12-04

tja Ik herken het wel ... Je kan niet steeds plannen wat je meemaakt. Je kan wel een manier zoeken om op die situaties te gaan reageren. En kijk niet te ver vooruit. Dag per dag werkt ook wel. ;-)

Veel succes!

Gepost door: karel | 18-12-04

De commentaren zijn gesloten.