30-11-04

Napels zien & sterven...

 
De kleur is hevig roodroze met oranje tinten in. 37 schakeringen groen die het roze overlappen maken het geheel tot een kunstwerk. Het kunstwerk hier in onze achtertuin. De oude boom waar ik nooit eerder oog voor had. Zijn bladeren zijn zo oogverblindend mooi dat ik niet anders kan dan hem dagelijks bewonderen. Hij staat te blinken in de avondzon & ritselt zachtjes een fluisterend lied...
Sommige dingen zijn zo mooi dat ze je aantrekken op een betoverende manier... Ik bedenk me nu dat het met mensen ook zo gaat. Sommige mensen zijn vanbinnen zo zacht & uniek dat je ze, zonder dat je het beseft, in je hart toelaat. Het is een fijn & betoverend gevoel, noem het 'gelukzaligheid'. Een gevoel dat ik nooit wil verliezen..

18:37 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

29-11-04

Vervlogen gedachten

 
Sommige gebeurtenissen of mensen "vergeet" je na een tijdje. Je stopt ze ergens in een klein kamertje achterin je gedachten en vrijwel nooit komen ze terug aan het oppervlak.
Heel af en toe denk je er stiekem toch nog eens aan... en damn, da kan deugd doen. :-)
Vandaag zo'n moment gehad. Ik zat op de trein van Brussel huiswaarts, het kwam vast door die knappe jongeman voor me, z'n lieve ogen en z'n engelse tongval (het boek over Polen had er vast ook mee te maken)... bonk bonk...plots zag ik het weer allemaal voor me, de leuke momenten die we deelden, de vele woorden die we wisselden, de talloze gedachten..
Ik heb het nooit echt geweten, maar mijn hart voelde dat onze vriendschap écht was... jij weet het niet, maar ik vergeet je niet. ><
 
 

19:19 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-11-04

Grrr


Grrr... het is weer zover. Ik voel ze branden op het hoekje van m'n rechterbovenlip & ik haat haar! Ze komt op haar tenen aangeslopen op momenten dat ik moe loop (ik zei gisteravond nog tegen mezelf, o jee het wordt véél te laat en ik moet dringend eens slaap inhalen). En daar is ze dan, het zoveelste koortsblaasje. Vandaag 14.58u... binnen een uurtje staat ze te blinken en zegt ze al m'n vrienden gedag. (Daar kunnen noch zovirax, noch 15 schietgebedjes iets aan veranderen.) Dan lijkt het weer alsof ik de mooiste lippen van de hele wereld heb want iedereen bekijkt ze aandachtig. Grrr.
Eigenlijk raar hoe dat stomme kleine koortsblaasje zo'n invloed op m'n gemoed kan hebben. M'n week is op voorhand naar de knoppen. (Nu ja, ik overdrijf een klein beetje :-)) Om maar te zeggen dat ik 5x zoveel m'n best moet doen om 's morgens uit dat ongelofelijke warme bedje te komen om de kou in te rijden, m'n knietjes te voelen knikken & m'n handen te voelen kleumen. Ok, we staan ervoor en we moeten erdoor. Pf. (Als ik dat nog één keer iemand hoor zeggen...!) Ik zal het wel op mijn manier doen... ik verwen mezelf met heel veel snickers-icecream, chocolade met nootjes & van die overheerlijke nieuwe blauwe m&m's (alsof ik dat anders niet doe. hihi. ;-)).

15:09 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-11-04

Love


I know that love will change us forever
I know that love will keep us together
I know
I know there is nothing to fear
I know that love will take us away from here

11:09 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Liefde


De liefde houdt iedereen bezig. Ik merk het elke dag rondom mij. Ze is mooi en kan tegelijk pijnlijk zijn. Ik vraag me af waarom de dingen niet allemaal gewoon het één of het ander kunnen zijn... dat zou het leven veel makkelijker maken.
 
Het licht van de zon legt haar stralen hier over mij... ze doet me goed terwijl ik voel dat ik alle hartstocht wil toelaten. M'n oogleden vallen zachtjes dicht en ik droom van grenzeloze liefde...

10:49 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-11-04

Morgen


Een gezellig groot feest met duizenden lichtjes, heerlijke hapjes en drankjes, muziek die iedereen in vervoering brengt... Het licht brengt het mooiste van iedereen naar boven. Ik zie lachende gezichten en stralende harten. Niemand stelt zich vragen, één voor één laten we ons meedrijven op het ritme van de muziek, het gewoel & het feest dat ons betoverd...
 
Zo'n feest zou ik willen en graag meteen. Het zou m'n hart opfleuren... Ik wil niet meer nadenken en de twijfels hun gang laten gaan. Ik wil niet triest of bang zijn voor de onzekerheden die m'n gedachten doorkruisen.
 
Ik wil de energie door m'n aderen voelen stromen. Vannacht zal ik een diepe slaap genieten en morgen ben ik opnieuw mezelf. 
 

22:42 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-11-04

Spreken zonder woorden...

 
We doen het met het grootste gemak alsof we nooit anders hebben gekend. Hij laat me toe in zijn ogen te kijken en zijn ziel te doorgronden. Ik zie verdriet en tegelijk grote vreugde. Ik zie tederheid & duizenden mooie dromen. Het deert hem niet... Ik laat hem lezen in mijn ogen dat het allemaal goedkomt, dat de tijd warmte en liefde brengt. Zijn stevige blik doet me duizelen van beroering. Ik voel mijn onderlip lichtjes trillen van verrukking.
We weten allebei dat er veel te zeggen valt, maar laten het licht van onze ogen fluisteren. Mijn ziel in jou, jouw ziel in mij. Ik knijp zachtjes in zijn grote handen terwijl het diepste van m'n ogen hem toevertrouwt dat ik van hem hou.

20:21 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-11-04

Stilte in haar wereld


Zondagmorgen 9u. De straten liggen er verlaten bij, de kou legt z'n mantel over alles heen, de wereld lijkt heel even stil te staan. Ze vraagt zich af waar iedereen uithangt, ze ziet geen levende ziel en waant zich even 'alleen op de wereld'.
Als ze bij de bakker staat ziet ze plots waar iedereen vertoeft. Het is een drukte van jewelste en als sneeuw voor de zon verdwijnt haar gedachte omtrent een rustgevende stilte in haar wereld. Hier heeft ze geen zin in. Ze denkt aan het meisje dat haar zoals elke week lief zal toelachen terwijl ze het 'zwarte woudbrood' in haar handen neemt. Diezelfde gedachte wordt onderbroken door een knipoog die haar tegemoetkomt... daar is ze al, dat lieve meisje. Op de terugweg bedenkt ze zich hoe het komt dat je voor sommige mensen heel wat sympathie hebt en anderen liever ziet gaan dan komen.
Ze ziet eenzame fietsers die vechten tegen de kou, heel wat mensen die sportief rijden ook. Ze weet dat 'hij' op dit moment ook fietst in de kou en neemt zich voor ervoor te zorgen dat het huis zal ruiken naar heerlijke warme soep als hij thuiskomt. Daar houdt hij van en ze weet dat hij dit zal laten merken door een lief gebaar.
Thuisgekomen kijkt ze door het raam over het land uit... De teruggekomen stilte doet haar goed.

10:38 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-11-04

Openstaan voor


Meer dan ooit stel ik mezelf open voor anderen, voor reacties, voor wat er leeft en gaande is. Best een eng gevoel en tegelijk heel rustgevend. Het maakt me kwetsbaar op een manier die ik tot nog toe niet heb ervaren, maar het doet zo ongelofelijk veel 'leven' vanbinnen in me. Ik voel dingen borrelen, terwijl ik schrijf wil m'n lichaam wel duizend andere dingen tegelijk doen, ... ik ga er diep van zuchten & voel dat het goed is.
 
Ik geef het niet zo graag toe, maar mensen hebben veel invloed op m'n gemoed. Ik ben er niet bang voor, ik laat het toe en merk dat het geen kwaad kan. Als je het ook maar enigszins écht toelaat merk je al gauw dat het omgekeerd ook werkt..  Deze week nog kwam ik m'n buurman tegen, 7.45u druilerig regenweer en daar was hij weer met die blik van 'blijf van me weg". Ik gun 'm nooit een blik want boze mensen hoef ik niet. Tot die bewuste woensdagmorgen in de regen... ik vroeg 'm of hij mee wou rijden naar het station & met z'n mond vol (mooie) tanden lachte ie me toe. Vanmorgen haalde ik de krant uit de bus & van ver stond hij naar me te zwaaien. Ach wat een kleine moeite & zo'n groot plezier...
 
Misschien moet ik sommige mensen maar 's meer een kans geven... heus niet altijd makkelijk, maar best de moeite waard...
 

11:00 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-11-04

Groene gras


 
Ze hebben gelijk als ze zeggen dat het gras aan de overkant altijd groener lijkt. Ik schrijf bewust 'lijkt' want eens je het hebt blijkt het dikwijls niet zo te zijn. En toch voel ik het bij mezelf ook, telkens opnieuw, een verlangen om datgene te hebben wat je niet in bezit hebt. En dan heb ik het helemaal niet over materiële dingen...  Een verlangen naar warmte, plezier, spanning, rust of gewoon stilte.
Nog geen maand geleden verlangde ik immens veel naar de zon en haar heerlijke warme gloed, als ik dan eindelijk in het zonnetje liep op reis kon ik aan niets anders denken dan het heerlijke warme haardvuur thuis. Nu terug thuis in ons druilerige landje wil ik o zo graag de warme zonnestralen op m'n huid voelen branden.
 
Het zijn de dromen die ik heb & zo lang die er zijn voel ik de warmte in m'n hart... of dat nu wispelturig is of niet. :-)
 

18:59 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-11-04

Kon het maar...


Vandaag toevallig een tekst gelezen van een liedje. Het omschrijft m'n gevoel héél soms en voor even. Kon het maar altijd zo zijn...

"Niets in m'n handen ik ben zo zwaar als m'n eigen gewicht
ik leef van de liefde, de lucht en het licht
Al mijn gedachten
Ze dansen als bladeren mee met de wind
Niets aan m'n hoofd, ben zo blij als een kind
 
Wat is er meer
meer nog dan dit
Meer dan de zon die m'n lichaam verhit
meer dan de tijd die ik bezit..."

17:49 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-11-04

Koffer vol zon!


Terug van weggeweest. Ik heb m'n koffer volgeladen met zon en terug meegebracht naar hier. Heel veel resultaat zie ik niet in de lucht, maar ik voel het alvast goed vanbinnen in m'n hart. De reis was mooi en het gezelschap was meer dan aangenaam & toch ben ik gelukkig als geen ander dat ik terug thuis ben. Ik deed de deur open van ons huisje en voelde meteen een warme gloed over me komen. Dit is waar ik wil zijn & nergens anders. Zo voelt een échte thuis. Binnenkort weer aan de slag, het leven gaat verder. Ik kijk met nostalgie terug, maar verlang reeds naar wat nog allemaal zal komen... Ik heb geen twijfels over mijn toekomst, ook al besef ik dat het allemaal niet zo evident is als het lijkt. Ik heb mooie dromen en ik zal er alles aan doen om die te laten uitkomen. Als het heel even kan...
 

14:13 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-11-04

De zon in m'n hart

Ben opgetogen vandaag. M'n laatste dagje gewerkt, verlof gaat vanaf nu in. Morgen de vlieger op, een stapje dichterbij de zon. Ik voel nu al heel wat warmte. Ga me de komende dagen opladen en alle mogelijke zonnestralen terug meebrengen naar ons kou landje. Da's m'n voornemen. Foto's zullen zeker volgen.Het is toch een beetje een tegenstrijdig gevoel... weggaan & sommige mensen weer eventjes moeten achterlaten. Ik weet nu al dat het fijn zal zijn terug thuis te zijn. Terug thuis bij de mensen waar ik om geef, geen beter gevoel dan dat. Ik voel het de laatste tijd heel sterk, de behoefte om tussen m'n vrienden en familie te zijn. Volgens mij heb ik er sedert vandaag een nieuwe vriend bij, één voor het leven. Een heerlijk fijn gevoel is dat. Ik weet het nog niet zeker... maar het groeit & als het even kan wordt het vast super...Ik ga er even tussenuit & neem in gedachten de mensen waar ik om geef met me mee. Knuffels & kietels & volgende week ben ik weer gauw terug. xxx

21:23 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-11-04

Geheimen.

Ik vraag me af of iedereen geheimen heeft... als ik de mensen op straat rond me zie ben ik bijna zeker van wel. Soms zie ik het gezicht van een ernstige vrouw opflakkeren en kijkt ze veelbetekenend in het rond, een zachte glimlach om haar gelaat, een binnenpretje...om dan weer even serieus voor zich uit te staren als voorheen. Jongens die stiekem zitten doen. Meisjes met de wildste gedachten. Mannen die ernstig zitten denken.Het kan gewoon niet anders...iedereen heeft wel ergens een groot geheim zitten. Spijt, genoegen, vreugde, verdriet, lust, angst, ... het zit allemaal in één enkele gedachte, het geheim dat een mens heeft. Het lijkt me goed dat we geheimen hebben, jij en ik. Er is niks fout mee, integendeel het moet zo zijn.

20:25 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-11-04

Zoeken naar...

M'n allereerste bericht op m'n blog. Niks bijzonder, geen groot nieuws en zeker geen wereldschokkende gebeurtenis...en toch voel ik een lichte tinteling vanbinnen. Ik voel het een beetje aan als een 'zoeken naar'... dingen van je af schrijven, delen met anderen. Het is nieuw voor me en ik ben helemaal opgetogen. Weet nog niet precies wat ik ervan zal maken.. ik zie het wel, ik schrijf gewoon op wat ik denk & vooral voel. Ik weet nu al dat ik die dingen zal toevertrouwen die écht in me omgaan. Het zullen woorden zijn van intense vreugde, klein geluk, twijfelend verdriet, of gewoon van groot verlangen. Niks bijzonder denk je? Nee, dat is ook zo. Eenvoudigweg wat er in me omgaat. Het leven zoals ik het leef. Live life.

20:36 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |