24-12-06

Kerst

 

Dit zijn de meest zalige uitzonderlijke momenten. Onze kleine pagadder doet z'n middagdutje en de stilte in huis keert terug. Ik zie de ravage voor me die hij daarnet heeft aangericht, blokken overal, het speeltapijt overladen met speelgoed. Heel even tijd voor mezelf...

Deze kerst is bijzonder, voor het eerst met ons kleintje erbij. Het heeft toch weer iets speciaals, zoals elk jaar, die kerst. Misschien is het de sfeer, of zijn het de kerststerren die hun invloed op me hebben. Het maakt me altijd een beetje gelukkig omdat we weer samen kunnen zijn met de familie. Iedereen weer van de partij. Het belooft een mooi nieuw jaar te worden. Ik verheug me op al onze plannen...

Ik wens iedereen een superjaar vol mooie momenten! Geniet van de kleine dingen en van elkaars samenzijn!

13:55 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

09-12-06

Mama -zijn

 

Alles is anders. Zelfs een berichtje typen op m'n blog komt er niet meer van. Het gaat allemaal zo snel en ik probeer er zoveel mogelijk van te genieten. Ik kan niet wegsteken dat ik het er soms moeilijk mee heb. Mama zijn is nog zoveel mooier dan ik had verwacht en toch voel ik me zo moe. Ik denk vaak eens aan de jaren dat mijn ventje en ik "alleen" waren met ons tweetjes. We hebben toen niet beseft hoe makkelijk we het hadden. We deden alles waar we zin in hadden, gingen uit zovaak we wilden, lagen in ons bed tot een stuk in de dag. Ik mis die dagen niet, maar ik besef dat het jaren waren die nooit meer zullen terugkomen. Mooie jaren, jaren zonder veel verantwoordelijkheid.  Nu is er die kleine pruts die ons wakker houdt. Ons huisje is nu meer dan ooit een thuis.  Het gaat ver dat mama-zijn. Vanavond gaan we uit en ik word al moe bij de gedachte dat het na middernacht zal worden. Waar haalt een mens de energie vandaan, vraag ik me dan af? Soms vind ik mezelf niet sterk genoeg als mama. Al die andere mama's lijken alles makkelijker te kunnen vatten dan ik. Ze doen het zonder veel moeite en slagen er terzelfdertijd in er zélf ook nog eens oogverblindend goed uit te zien. Ik staar me soms blind op andere mama's. En tuurlijk weet ik dat dat niet hoeft. Alleen... ik voel me soms zelf nog kind terwijl ik moet mama-zijn....

16:59 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

24-11-06

Ochtend-ellende

 

Ik dans in mijn hoofd. De muziek gaat loeihard. M'n koptelefoon staat te luid om goed te zijn, maar ik trek er me niks van aan. De man naast me maakt me duidelijk dat hij dat niet apprecieert. Ik duw het volume nog een tikje hoger. Dit keer doe ik gewoon mijn zin. In een flits zie ik de afgelopen weken aan me voorbij razen als een trein. We staan nochtans nog steeds stil in het station. Ik stel mezelf de vraag of ik dit nog veel langer kan volhouden? Ik heb een haat-liefde verhouding met het openbaar vervoer. Nee, enkel met de trein. Een tram of bus neem ik nooit. Ik vind het vreselijk om tussen onbekende nieuwsgierigen te zitten en tegelijk gebeurt het wel eens dat ik geniet van de onverwachte situaties die het "reizen" met de trein met zich meebrengt. Ik benijd het koppeltje dat rechts van me zit. Ze stralen verliefheid uit in hun blik naar elkaar. Ze merken de anderen rondom zich niet op. Mijmerend glimlach ik in mezelf. Ik wou dat ik alle dagen verliefd was. Elke dag dat zalige gevoel van vlinders in je buik.

De muziek gonst nog steeds door m'n oren. Ik neem flarden van teksten in me op. Goddank is er muziek. Verzachtend doorheen de ellende-van-de-ochtend.

15:44 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-09-06

Zijn komst...

 

Hij heeft van die ondeugende ogen, die twinkelen van plezier. Hij doet m'n hart overslaan als ie met z'n tandenloze bekkie naar me lacht. Soms bekijkt hij me heel snel even, om dan gauw weer de hele wereld rondom zich te ontdekken. Wat een gevoel is dat...  die kleine pruts heeft bolle kaakjes en zelfs met het papje rond z'n hele mond is hij om op te eten.

's Avonds in z'n bedje neem ik zachtjes z'n kleine vingertjes in mijn hand en ik bekijk hem met het warmste gevoel dat m'n hart ooit heeft gekend. Wat is dit fijn, nog zoveel mooier dan ik ooit had verwacht. Ik voel me nu rustiger dan ooit, zijn komst doet me goed. Ik weet nu waarom ik hier ben. Hij maakt een beter mens van me.

16:56 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-04-06

Mijn eiland

 

Ik zit hier als het ware een beetje op mijn kleine eilandje samen met m'n zoontje. Een drukbezocht eiland weliswaar. Dagelijks krijg ik mensen over de vloer die maar wat graag komen kijken hoe alles hier draait en keert. Ik moet toegeven dat ik ze met momenten het liefst van al voor de deur zou laten staan. Ik heb op dit moment eenvoudigweg geen behoefte aan drukte, laat staan aan nieuwsgierige kennissen.

Wanneer de menigte wegebt na een drukke dag luister ik naar de ademhaling van m'n kleintje. Het brengt me tot rust en maakt me duidelijk waarom ik dit allemaal doe. Ik droom van de naderende zomer en de mooie momenten die ons te wachten staan... ik zie ons liggen in het gras onder de lommerte van de bomen, wandelen aan de oevers van het water, stilletjes genieten van de geluiden rondom ons. Het wordt ongetwijfeld een pracht van een zomer...

11:47 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

02-04-06

You're my star

 

You're my star, the light of my eyes, the wind that blows through me

Quitely I look at you, shelschoked by your beauty

there's no guide in life, except you

you're my star, shining bright

11:49 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-04-06

De mooiste glimlach

 

Ons lentekind is geboren! Een flinke zoon werd me in de schoot geworpen op 21 maart '06. Nu al heeft hij de gave om de allermooiste glimlach tervoorschijn te toveren op elkeens gezicht. De kleine spruit is hartvertederend en heeft het hart gestolen van mama en papa.

De lente is ons land misschien nog niet binnengetreden, maar hier in ons nestje thuis is het zonnetje al volop aan het stralen! We genieten met volle teugen van elk klein moment....

17:21 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-03-06

Afwachten

 

Ik voel me haast duizelen bij de gedachte dat ik hier nog steeds zit. Het wachten duurt nu langer dan voorzien. Voor iemand die van nature weinig geduld heeft is dit op zijn zachtst gezegd 'frustrerend'. Alles staat hier in het teken van ons kleintje... de grote vraag is wanneer hij nu toch komt?

Ik had nooit gedacht dat dit gevoel zo'n sterke invloed kan nalaten. Elke avond ga ik met tegenzin weer een lange nacht tegemoet en hoop ik de volgende ochtend dat kleine ventje in m'n armen te kunnen sluiten. Ik sterk me met de gedachte dat de bevalling nu écht niet lang meer op zich zal laten wachten.

Geduld is een mooie deugd, maar niet aan mij besteed.

11:14 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

14-03-06

Lentegevoel

 

Zweven op een wolk van verlangen
in de armen gesloten door tederheid
Speelse blikken 
verliefdheid in haar puurste vorm
onaangeraakt.
Ontluikenend. Goddelijk in z'n eenvoud.
Zoete bekjes, lieve trekjes, 
Heerlijk drijven op het gevoel van het moment.

20:57 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-03-06

Kleintje

 

Vanaf nu is ons kleintje helemaal welkom... het bedje is mooi opgemaakt in frisse vrolijke tinten, het parkje heeft een magische plaats ingenomen in ons kleine huisje. Overal lijken baby-spulletjes op te duiken. Het maakt ons huisje volmaakt op een manier die ik nooit eerder voor ogen zag. Ik vind het betoverend mooi...

Het verlangen wordt nu wel héél groot... elke dag voel ik de aanwezigheid van ons kleintje nét iets meer. Het wachten wordt nu lang, ook al zegt iedereen dat we moeten genieten van de laatste momenten met twee.

Ergens lijkt het allemaal niet reëel. Nu nog met twee en straks nooit meer alleen, altijd met drie. De gedachte doet me deels duizelen. Voor een seconde of twee voel ik de angst om m'n keel. Hoe ga ik dit allemaal klaarspelen? Zal ik dezelfde persoon blijven? Zal ik die dingen kunnen blijven doen waar ik nu zoveel belang aan hecht? Gaan m'n dagen nog ooit zo onbezorgd zijn als nu? In minder dan een seconde tijd worden m'n gedachten echter overspoeld door alle liefde die ik zal voelen wanneer dit mooie wonder hier bij ons zal zijn. Er is niets wat ik op dit moment liever wil.

Kleintje... je bent hier helemaal welkom. Er zijn een pak mensen die nu al héél veel van je houden...

20:12 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

25-02-06

Aftellen

 

Nog 3 weken vol verwachting...

We kijken met spanning uit naar de komst van onze eerste kleine spruit.

Ik verlang naar zijn kleine vingertjes en teentjes,

zijn zachte huid en donzige haartjes.

Dit is het mooiste van hem en mij samen,

een droom die werkelijkheid wordt.

20:12 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

24-02-06

Hoop

 

"Er is nog hoop..." denk ik steeds als ik in die helder blauwe ogen kijk. Hoe slecht het er ook allemaal voorstaat, in de ogen van een kind vervaagt het allemaal.

Ik droom vaak van een wereld waar we 'vrij' zijn. We maken zelf alle keuzes niemand hoeft daarvan af te zien. Moest dat dan ook nog lukken en aardig draaien, dan lacht éénieder naar elkaar. Een aanstekelijke glimlach die je binnenste verwarmt. Zo'n soort glimlach die je voelt wanneer je iets goed doet voor een ander. Een onvoorwaardelijke lach. ('Begin bij jezelf' zeggen ze dan. Big joke. En ik maar lachen naar al die boze mensen zeker, mij niet gezien.)

Ik droom van een wereld waar alle handen met elkaar verbonden zijn. Elk afzonderlijk hand geeft extra warmte. We voelen elkaars geluk, evenals elkaars verdriet. Niemand hoeft zich aan te passen of in te leven. We zijn altijd samen, hand in hand. (Waarom klinkt dit zo naïef en stom? Laat ik mezelf maar niks wijsmaken. Ik zal me op deze vrijdagavond maar beter nestelen in de heerlijke cocon die wij 'individualiteit' heten. Nooit was mijn droom verder weg.)

21:04 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-02-06

Onschuld

 

In hoever kan iemand 'onschuldig' in het leven staan? Ik vraag het me dikwijls af. Misschien is het iets wat we allen in wezen nastreven, willen we in ons binnenste goed en eerlijk zijn. Toch lukt het maar weinigen, me bedunkt. Ik kijk vaak diep in de ogen om de waarheid te mogen vatten, maar wat is de waarheid? Wat is goed en wat is slecht? Wie kan daarover oordelen?

Dikwijls kom ik tot de conclusie dat we onszelf zo danig veel verplichtingen en regels opleggen dat het niet anders kan dan zo nu en dan zware of minder zware uitspattingen te maken. Is dit wat wij 'menselijk' heten? Maakt het een mens gelukkiger of net niet?

We lopen allemaal binnen de lijntjes, of we dat nu willen of niet. We mogen niet drinken als we rijden, probeer vooral geen sigaret op te steken tijdens het werk, betaal zorgvuldig alle belastingen en vergeet zeker de vuilniszak niet buiten te zetten op de juiste dag. Ga elke dag braaf én vooral stipt naar het werk en blijf beleefd als iemand je een duw geeft op de trein. We kunnen niet anders dan 'goed' zijn tussen die grote menigte mensen. De één is al wat beter dan de ander uiteraard. De lijntjes vervagen af en toe, onbewust of zelfs zonder het goed en wel te beseffen. De vraag is wie het beste af is? Zijn wij mensen niet te streng voor onszelf?

Dit soort vragen stel ik mezelf bewust niet al te vaak. Want zeg nu zelf, als een mens daar gaat over nadenken, dan kan de hele wereld wel nu meteen barsten!?

18:52 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-02-06

Prinsesje

 

In de ogen van het kleine prinsesje was de wereld nooit eerder zo mooi. Haar donkere haartjes, zachte huid en fijne lipjes zijn heel anders dan die van haar zusje. Zij is veel meer een typisch deeltje van de familie. Ergens geeft dat me een gerust gevoel.

Eén blik op haar overweldigende schoonheid brengt m'n gedachten bij allen die ik liefheb en in het bijzonder bij hem. Alles aan hem is zalig.... werkelijk alles....

19:45 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-02-06

 Familie

 

Er zijn van die mensen die niet veel waarde hechten aan hun familie. Het zijn diegenen die nooit zullen begrijpen waarom juist hun advies belangrijk is, waarom net hun woorden je raken, waarom je in tranen en gelach met elkaar verbonden bent.

Voor mij hoeft het geen uitleg, het is zo klaar als het water in Schotland, zo helder als een prachtig lied van Ozark Henry. Ik zou geen seconde willen missen van de bezorgdheid van ons ma, de volhardendheid van ons pa, de schattige nichtjes en neefjes, de oubollige nonkels en tantes, de oprechtheid van de woorden van een zus of broer. Dikwijls vloeken we op elkaar, zouden we de ander verwensen om wat die zegt, maar altijd is het een troost te weten dat zij diegenen zijn die het diepst in je hart zitten en altijd bij je zijn, waar je ook bent.

De komst van alweer een prachtig meisje in ons midden wakkert bij ons allen gevoelens aan van puur geluk, tranen van oprechte dank voor dit kleine wonder. En dit is nog maar het begin... er staat ons nog zoveel moois te wachten. Onze kleine spruit in mijn buik laat nog even op zich wachten, maar ik weet nu al dat hij heel geliefd zal zijn temidden van deze fijne familie...

20:51 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

13-01-06

Dromen

 

De hele godsganse dag zitten dromen. Veel meer heb ik niet gedaan vandaag. Ik ben ontzettend opgewonden over wat zal komen... ik zie die dag en elk moment nu reeds in gedachten voor me. Het wordt zalig, dat weet ik met zekerheid. Mijn verlangen is immens groot. Hij weet dat.

De tijd gaat nu veel te traag. Ik beeld me in wat er ons staat te wachten... ik droom er duchtig op los.... 

 

*diepe diepe zucht*

 

18:51 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-01-06

Wat het hart wil


De essentie ligt voor het grijpen. Het heden reikt de hand terwijl de schaduwen van het verleden me gezwind lijken te lossen.  Ik voel geen angst, enkel opwinding voor het onbekende. Hij heeft er geen idee van, niet het flauwste vermoeden en toch maakt hij deel uit van mijn nieuwe verwachtingen in de nabije toekomst. Hij is bijzonder voor mij, zonder twijfel.

 

Ik denk de laatste tijd vaak aan verkeerde keuzes die ik maakte, fouten die ik gewillig onderging. Ik voel hoe hij me bevestigt in de gedachte aan het menselijke.  Hij doet dit zonder al te veel moeite en heel spontaan. Misschien maakt dat hem aards en laat ik hem om die reden toe.

 

Elke vezel van mijn lichaam snakt naar de lente, haar prille begin en haar ontzettend overweldigende schoonheid.  Haar aantrekking heeft ongetwijfeld te maken met haar kracht om te groeien, haar doorzetting om te creeëren. Haar kleur, haar warmte, haar innerlijke gloed. Ze is sterk en door het beste van haarzelf overwint ze alles.

 

Ik zal weinig vragen stellen en het allemaal ondergaan. Mijn hart wil niets liever.



18:52 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

27-12-05

Winterkou

 
De winter en haar strengste kou laten zich duidelijk voelen. Hier binnen is het heerlijk warm en gezellig. Terwijl ik naar de kleine sneeuwvlokjes kijk die het veld hier langzaam bedekken, probeer ik me in te beelden wat hij nu doet. Ik krijg dit soort gedachten maar niet uit mijn hoofd, hoezeer ik soms ook probeer me krampachtig met allerlei zaken bezig te houden. Dit gevoel komt steeds opnieuw terug. Er is weer heel wat gezegd dat tot nadenken stemt, daar hebben we beiden ons aandeel in gehad.
 
De sneeuwvlokken worden beetje bij beetje groter en vallen sneller op de grond. Weldra zal het hele veld een wit tapijt zijn. Ik wou dat ik dit samen met hem kon bekijken, zonder twijfel zou hij hier evenveel van genieten als ik...
De snelheid waarmee de vlokken vanuit de hemel naar beneden komen, maakt me ietwat onrustig. Vaak lijkt de natuur mijn gedachten te achterhalen... de kleur van haar wolken, de stilte van het sneeuwlandschap, de onrust van haar wintervlokken,...
 
Ik voel hoe mijn kleine spruit warm en veilig in m'n buikje zit. Hij zal deze wereld ongetwijfeld ervaren als bijzonder mooi. Ik zal er alles aan doen om dat waar te maken...

14:53 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

17-12-05

Weekend

 
Vanuit de radio klinkt prachtige muziek. Het weekend ingezet met een uitgebreid gezellig ontbijt realiseer ik me dat ik niets liever doe dan toekijken hoe de nacht overgaat in het mooie van een dagje thuis. Het ochtendgloren hangt om de bomen en de dag moet moeite doen om door te breken. Het zal een grijs weekend worden. Toch verheug ik me op wat vandaag zal brengen. Ik voel het verlangen lichtjes m'n hart binnensijpelen, alsof ik de dauw van me afschud.
 
Ik weet het allemaal... hoe miniem en breekbaar dit verlangen is, hoe kwetsbaar, hoe onnozel op een manier. Toch zal ik het toelaten, zonder twijfel. Ik verwacht niets en vraag nog minder.
Ik denk aan de woorden die hij schreef en vraag me af of het leven niet altijd een beetje een puzzel is... enkel die mensen die je beroeren krijgen een plaatsje. Keuzes worden gemaakt, bepalen wie je bent, waar je van houdt.
 
De hardheid van de winter brengt die gekende drang naar verandering mee. Terwijl het licht aan de hemel hier eindelijk doorbreekt voel ik hoeveel ik naar de lente snak, naar alles wat er me te wachten staat. Ik kan bijna niet meer wachten.
 

09:07 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

13-12-05

Maanlicht

 
Het maanlicht in haar blauwe ogen flakkert lichtjes op. Het besef alles los te kunnen laten doet haar goed, het sterkt haar op een manier die ze voorheen nooit voor mogelijk zag. Het moment is gekomen. Een terugweg zal ze niet toelaten, het kwetst haar teveel, de afwijzing is te groot.
Soms moet ze moeite doen om het allemaal te begrijpen, lijkt het wel of ze alles beleefde in een rusteloze vloed van dromen...
Ze denkt aan het maïsmeisje met al haar verlangens, haar onbezonnen gedachten en voelt hoe ze langzaam afscheid neemt van deze zomergedachten in haar ziel.
Ze maakt zich op voor de komst van een nieuwe warmte. Ze is dankbaar voor de overgang naar het nieuwe jaar, de denkbeeldige stap naar een nieuwe lente...
Haar gedachten concentreren zich enkel nog op alles wat ze fijn vindt... nieuwe verlangens, haar liefste & het lentekindje in haar buik. Dit alles kan geen toeval zijn.

18:49 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-12-05

Oneindig

 
Het felle zonlicht dat gebombardeerd wordt vanuit de kristalheldere hemel staat in fel contrast met mijn gevoelens. Zij zijn mistig & grauw, in geen enkel opzicht zoals de prachtige dag die het vandaag is. Ik zou kunnen doen alsof het me allemaal niet raakt, me afsluiten van dit alles... Is dit niet waar ik zolang op gehoopt had? Het zou alles veel makkelijker maken en toch voelt het zo niet... Ik besef dat verlangens altijd dubieus zijn.
 
Voor het eerst heb ik het gevoel dat hij me niet begrijpt. Hij stoot me verder en verder van zich af, misschien begrijpelijk heel bewust. Er is die sterke drang naar een luisterend oor.
 
Ik weet maar al te goed wat me te doen staat. Het lijkt zo simpel om het juiste te doen en toch dralen m'n gedachten steeds opnieuw naar alle mogelijke kanten. Ik kan het onmogelijk loslaten.
De schaduwen die buiten het gras betreden zijn lang en gerekt. Ze bereiken nu waarschijnlijk één van hun langste punten. Ze lijken oneindig te zijn...
 
Ik mis de warmte in zijn ogen, het besef dat niets of niemand tussen ons komt. Ik vraag niet veel, enkel de waarheid in zijn hart. Vandaag lijkt die waarheid oneindig ver weg...

14:39 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-12-05

Bitterzoet

 
In de ban van de hormonen. Emotie ten top. Laat ons zeggen dat ik mezelf niet meer in de hand heb. Best een vreemd gevoel eigenlijk. Ik weet niet meer wat goed of slecht is en besef dat ik vreemde kronkels maak. Alles raakt me, dubbel en dik. Mensen maken me weemoedig, een eenvoudig gebaar maakt me zeemzoeterig. Het lijkt wel alsof ik nergens meer een klare kijk op heb. *zucht* ...  Laat ons hopen dat ik snel weer mezelf zal zijn. Voor mezelf en ook voor de anderen. Alles is bitterzoet.

20:16 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

02-12-05

Heldere gedachten

 
Een vrouw zal niet gauw veranderen. Ze heeft haar eigen gewoontes en narigheden, haar moraal en zekerheden, waar ze geen moment van wenst af te wijken. Het liefst van al is ze zichzelf. Ze zal voor niemand veranderen, zeker niet voor een man. Ze voelt zich sterk door haar eigen ik, haar eigen wil.
 
Toch zijn er van die zeldzame momenten dat een vrouw verandert. Niet zozeer voor zichzelf, noch voor een man... ze verandert door de schoonheid van de natuur. Soms bij het zien van de bladeren die vallen, soms door een blik op de prachtige volle maan.... Wanneer de kou van de ochtenddauw haar in de armen neemt beseft ze dat ze zichzelf niks hoeft wijs te maken. De waarheid ziet ze 's nachts geschreven in het donker. Ze volgt de nachten zwijgzaam en bekijkt de helderheid van haar gedachten. De felverlichte maan wijkt geen seconde van haar zijde.

20:38 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-11-05

Stilte

 
Ze kijkt met grote ogen naar de wereld. Het landschap dat gisteren wild tekeer ging, mee met de golven van de wind, is vandaag muisstil. Ze vindt dit soort veranderingen fijn, ook al houdt ze in geen geval van de sneeuw die er vaak als vieze bruine smurrie bijligt langs de rand van de weg. Het landschap door haar achterraam is prachtig. Het felle licht weerkaartst in de sneeuw en wordt nog krachtiger door de zonnestralen die doorheen de wolken piepen. Sneeuw heeft iets mysterieus in zich... de stilte wordt afgedwongen, net alsof de wereld ons wil duidelijk maken dat dit een tijd is van inkeer. Op dit soort rustige momenten voelt ze vaak een drang naar tegenstellingen, verandering. Ze voelt bruisende energie over hetgeen ze zal meemaken... haar nieuwsgierigheid is opgewekt en ze zal niet rusten vooraleer ze hieraan toegeeft. Ze wacht hoopvol af.

18:34 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-11-05

Dikje

 
Ik lijk soms wel een oud dametje. Dat denk ik als ik mezelf met momenten uit de zetel zie strompelen. Wat een gedoe. Al hetgeen eerder zo evident leek is het nu allemaal niet meer. Daar zorgt mijn kleine spruitje in mijn buik voor. Wat voel ik me lomp met momenten. Ik draag zo'n 9 kilo meer mee dan gewoonlijk en daar kan ik maar beter aan wennen want ik heb nog enkele maanden (4 om precies te zijn) te gaan. Ik moet m'n lach bedwingen als ik zie wat ik allemaal moet doen om uit bad te geraken...hihi... (een tikje lomp, maar o zo gelukkig).
O jee... mijn voetballertje gaat weer aan het stampen... wat is dat FIJN. :-)

19:02 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

08-11-05

Silent haven

 
Warm tears streaming down my cheeks
sometimes not even knowing why
 
Trying to catch the clouds before it rains
but not keeping up
 
Waiting and hoping
 
The blessing of goodness strikes my eye
my haven is here, in silence
 
 
 

19:13 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-10-05

Levend

 

De wind trekt zichtbaar voorbij. Aan een snel tempo zie ik de denkbeeldige verplaatsing van lucht. De bladeren gaan wild tekeer en blazen hun laatste adem uit. Ook zij hebben er moeite mee de zomer te moeten achterlaten. De zon schijnt fel door de grillige wolken en tekent gouden paletten op de woeste bladeren.

Ik vraag me af of hij het ook ziet op dit eigenste moment. Ik hoor of zie hem niet, en toch vertoeft hij dagelijks in mijn gedachten.  Ik weet dat hij dit soort dingen opmerkt, net zoals ik, in stilte. Misschien is dit een teken dat hij op zoek is, gedreven om datgene te vinden wat zijn hart begeerd. Misschien is het stilte voor de storm. Misschien het aankomende geruis van een overvloed aan woordenstroom.  Ik vraag me dikwijls af of ik zijn ware ziel te zijn krijg, ook al twijfel ik geen seconde aan zijn oprechtheid. Soms lijkt het allemaal een vervlogen gedachte, een ver verleden met mooie, warme herinneringen en toch weet ik dat het levend aanwezig is in het diepste van ons binnenste.


17:22 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

01-10-05

Verandering


De wisseling van de seizoenen…. voor het eerst stoort het me niet. Ik verheug me op een strenge winter waarin mijn hart warmer aanvoelt dan ooit. Dit jaar is er één van de mooiste in mijn leven tot nogtoe. Dat besef maakt me soms euforisch en tegelijk ietwat triest.

Wij mensen worden geboren met wisselende stemmingen. Als ik daarover nadenk is daar niets vreemds aan, ook al maakt het de dingen vaak moeilijk om mee om te gaan. Eigenlijk moet ik er best om lachen, waarom maken we ons soms zo druk terwijl er niets aan de hand is?

Het kindje in mijn buik geeft me een heel andere kijk op de dingen. Niets lijkt er nog toe te doen, alles vervalt in het min bij de gedachte dat ons kleine spruitje groeit in mijn binnenste. 

Dit kleine kindje is het mooiste van hem en van mij samen. Ons kleine wonder...



18:14 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

28-07-05

Sterk

 

Ik ben nooit heel sterk geweest in het bewaren van een geheim. Als ik er één heb waarvan enkel en alleen ik op de hoogte ben, vind ik het bijzonder om dit met 1 voorzichtig uitgekozen persoon te delen. Ik vraag me nooit af of die persoon mijn geheim wel voor zich zou houden, dat is evident. Zoiets doe je gewoon. Ikzelf zou nooit een diep geheim doorvertellen… daarvoor is het gevoel tussen mezelf en de persoon die me in vertrouwen neemt veel te speciaal.

Vandaag vraag ik me af hoe ik mijn geheim nog langer stil kan houden. De drang om mijn blijheid uit te drukken is zo groot. Ik wil het de hele wereld vertellen, het liefst nu meteen en luid genoeg zodat ze het horen tot in Polen.

Het wordt ook steeds moeilijker, het ligt bijna voor de hand. Mijn lichaam ondergaat zoveel veranderingen, ik durf te zeggen dat ik mezelf met momenten niet herken. Het kan niet anders dan dat anderen dat ook zien. Ik heb het nooit geweten, had er geen vermoeden van, wat zoiets met je doet. Nu voel ik het elke dag en zowat alle twee uur. Voornamelijk de vermoeidheid heeft me zwaar te pakken. Geen vermoeidheid die je voelt wanneer je te laat uitzit of te weinig slaap hebt gehad. Het is een vorm van moe-zijn die alle energie uit je weghaalt, die je de lust ontneemt in één zucht.

Het maakt veel goed te weten waar mijn energie naartoe gaat en nog heel eventjes en dan valt de last van mijn geheim van m’n schouders. Dat zal me zonder twijfel goed doen. Ik voel een sterke behoefte hierover te praten.

 

 

Zijn steun doet me goed. Hij weet wat ik nodig heb, nu meer dan ooit. Hij voelt het allemaal aan, alsof hij nooit anders geweten heeft. Hij maakt mijn dagen lichter en draaglijk, hoe moeilijk ik het hem ook maak.

Ik beeld me in hoe het zou zijn als ik hem niet had, maar dat is eenvoudigweg ondenkbaar. Zijn liefde zit in het diepste van mezelf en dat voel ik nu meer dan ooit levendig. We tellen samen de dagen af tot we ons geheim kunnen delen met diegenen die ons nauw aan het hart liggen. Het zal ontgetwijfeld een intens moment zijn, sterk en overtreffend.


19:11 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

22-07-05

Vakantie

 
Vroeger, toen ik klein was, lag ik de laatste dag van de vakantie te wenen in bed. Ik kon het niet begrijpen, die dagen dat we zaten te ravotten onder vrienden waren zo zalig geweest en nu moest ik terug naar school en huiswerk maken!? Ik wou eeuwig thuisblijven en spelen met kameraden, dat was het enige wat ik wou. Was dat nu zoveel gevraagd?  Ik kan dat gevoel van toen perfect terug oproepen, achteraf gezien was die reactie niet eens zo raar.
Maandag terug gaan werken en ik heb er niks goesting in. Misschien is dat net goed dan blijkt het achteraf nog wel mee te vallen. Nee, wenen in m'n bed zal ik niet doen (hihi), maar het is met spijt in het hart dat ik terug aan de slag zal gaan. Ik zal die laatste nacht met een warm hart dicht tegen m'n ventje kruipen, samen zullen we terugdenken aan hoe fijn het allemaal was geweest en zullen we dromen van het leuks dat ons nog allemaal te wachten staat. Het eind van de vakantie is in zicht.... nog snel even genieten van de Gentse feesten, dan hebben we dat ook weer gehad.;-)

12:53 Gepost door N. | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |